Dziś o pasji nieco innej, chyba troszkę już zapomnianej (coraz mniej widuję takich przydomowych hodowli). Będzie o hodowaniu gołębi. Nie po to, żeby z nich gotować rosołki (a jakże jadłam taki w chorobie, bo ponoć wzmacniający i nie wiem jak ja mogłam brrr), ale dla samej przyjemności obcowania ze skrzydlatymi podopiecznymi. Kiedyś hodowca puszczał gołębie na tzw. loty i zawsze mnie dziwiło skąd taki gołąb wie, jak ma wrócić do domu, a bywało, że wywożono je do Niemiec bądź dalej, a one po jakimś tam czasie wracały do domu. Siedziało się wtedy w okolicy gołębnika przez wiele godzin i notowało godzinę przylotów, zdobywało puchary. Po szczególne okazy gołębi pocztowych jeździło się na Śląsk, bo tam nie tylko zagłębie węglowe było, ale też gołębie. Miałam też swego czasu okazję oglądać obrączkowanie gołębi, bo każdy pisklaczek dostawał obrączkę na nóżkę i chyba gdzieś tam był zarejestrowany. Dużo później dowiedziałam się, że po oznakowaniach wytłoczonych na obrączce można nawet dojść do właściciela. Znalazłam kiedyś taką obrączkę, pewno gołąb zginął marnie i pomyślałam sobie, że właściciel pewno chciałby wiedzieć, co stało się z jego pupilem. Widziałam jak wyczekuje się powrotu gołębi z lotów.Wyszperałam w necie potrzebne wiadomości i w końcu ustaliłam, kto jest właścicielem ptaka. Odesłałam tą obrączkę, gdzieś w drugi koniec Polski.
Mnie wnętrze gołębnika troszkę napawało obrzydzeniem, bo nie pachnie tam szczególnie pięknie, za to można było obserwować zachowania gołębi, ich zaloty, jak karmią młode, wysiadują jaja, przepychają się do ziaren. Właścicielowi jadły z ręki i siadały na ramionach, a czasem nawet na głowie. Do gołębnika zlatywały się na gwizd i tylko właściciel umiał je tym gwizdem przywołać.
Ta pasja potrafi być tak silna, że nawet po wyprowadzce na wyspy brytyjskie odnawia się stado, buduje gołębniki i hoduje 300 sztuk gołębi.
Pamiętacie Balcerka z Alternatywy 4? No własnie, taka to jest pasja, a poniżej na zdjęciach taki jeden pasjonat, który pozwolił mi pokazać swoje skrzydlate stado.
