Filmowa kariera Wu.

Po sobotnim słońcu, niedziela przywitała nas pogodą raczej smętną, a koniec, końców burzową. Być może natura odniosła się w ten sposób do zaplanowanego na ten dzień wydarzenia, czyli statystowania Wu w pewnym filmie. Miał tam wystąpić we wstrząsającej roli jednego z dwóch ludzi z szafą.  Wyjeżdżając w piątkowe popołudnie z miasta, nawet przez chwilę nie przypuszczałam, że WU czyni oto nieświadomie swój pierwszy krok do filmowej kariery, ale co się stało to się nie odstanie. Pozostaje jedynie mieć nadzieję, że "to się wytnie", jak skwitował swój debiut Wu.
Dodatkowym smaczkiem w tej całej historii jest fakt, że  Roman Polański też skromnie zaczynał swoją światową karierę, od studenckiej etiudy pt. "Dwaj ludzie z szafą", co  karierze Wu zdaje się nieźle wróżyć ;). Następnym kursem na Mazury, musimy koniecznie zabrać dłuuuugi czerwony dywan, do rozwinięcia na obu schodkach na Kaczorówkowy taras:)

Kiedy Wu odgrywał swoją rolę, ja zajmowałam się zwierzakami, bowiem kręcenie zdjęć odbywało się w pobliskiej fundacji, gdzie czterołapych i dwunogich nie brakuje.

Stąd to oblężenie przez przesympatyczną psią sforę, o której wzmiankowałam w poprzednim poście.

Wszystkie czterołape łasiły się, ocierały o nogi, machały ogonami i lizały po łapkach. Jeden nawet chciał mnie sobie zatrzymać na własność przysiadając mi na nodze, a potem, żeby jeszcze bardziej przywłaszczyć na nodze mi się położył.

Na psach i  kotach się nie skończyło, bo na wybiegu czekały dobrze mi znane koleżanki.
Urodna blondyna o rubensowskich kształtach z wykwintnym makijażem na ryjku.

Był też aligancki kawaler, który prezentował swe wdzięki ze wszytskich stron głośno przy tym pochrumkując i mlaskając. A na końcu bezczelnie się odpryskał tuż pod moimi stopami. Można powiedzieć, że mnie zwyczajnie olał, choć nie rozumiem tego postępku, bo przecież założył na okoliczność mojej wizyty dizajnerski garnitur z mazurskiego błotka i nastroszył resztki bujniejszego onegdaj owłosienia.

Z daleka pomachałam do mojej sympatii osła Lopeza i przywitałam się z dwunożnymi krewniaczkami, które akurat z mojej wizyty nic sobie nie robiły okupując wóz, którym wozi się po okolicy niemieckich, zazwyczaj turystów.

Kariera, karierą, ale zanim dojdzie do następnych Oscarów, gdzie niewątpliwe swój finał znajdzie niezapomniana rola Wu, jako człowieka z szafą, należało wrocić do rzeczywistości. Czyli grabie, taczka, szpadel, który spokojnie oczekiwał oparty o donicę na powrót córy marnotrawnej, czyli mnie.

Światła lamp zgasły, Mnemo przywdziała swój stój codzinny, związała owłosienie w precla i poszła z westchnieniem ulgi w grządki.
Plan filmowy jednak jest męczący i czasochłonny, choć zdaje się dubli wielu nie było:)

P.S.
Po tych Oscarach załatwię Wam po znajomości autografy;)