Duduś i ukraiński manicure.

Poszłam ja dziś po robocie zrobić sobie manicure. Ot, tak z marszu, bo strach było już patrzeć na te zarośnięte szpony, a samej mi się jakoś dziubać nie chciało.
We wszystkich zaprzyjaźnionych, okolicznych punktach pełne obsadzenie, trza się zapisać na wizytę. Widać, że klientki już szykują się do świąt.
Zrezygnowana już miałam wracać do domu z tymi zarośniętymi szponami, kiedy nagle nadziałam się na znajomą, której nie widziałam od lat. Chwila pogawędki, poskarżyłam się, że nikt mi pazurów nie chciał naprawić, a ona mi mówi, słuchaj, tu się blisko otworzył nowy punkt, FACET ROBI MANICURE!!
Jak FACET to idę, takiej atrakcji jeszcze nie miałam. Wepchnęła mnie za drzwi, dodając, nie wiem, czy się dogadasz, bo on z Ukrainy...
Ok myślę sobie, jakoś się dogadam, jak nie po polsku to po rusku.
Wchodzę. No FACET! Jak z kuriera wycięty! Upewniam się, czy, aby na pewno TO ON robi ten manicure. On. No to siadam, raz kozie śmierć.
Boszsz, jak on zaczął ten majdan rozkładać, jak mu się ręce zaczęły trząść, za chwilę zaczął się rozbierać i ocierać czoło z potu. Potem włączył klimatyzację.
Myślę sobie, uciekać? Pewno mnie pochlasta, pozacina skórki, wypiłuje pazury w szpic...
Tak się chłopinie ręce trzęsły, że pilnikiem nie umiał trafić w paznokieć. O kurczę, a chciałam mieć ładne pazury. Ale siedzę, bo nie chcę mu sprawić przykrości, pewno przyjechał tu za chlebem.
Mija minuta za minutą i  widzę, że facet choć spanikowany, bardzo dokładnie obrabia moje szpony. I, jak delikatnie! Ledwo muskał. Niby tak niezgrabnie, ale skutecznie. Żadnego zacięcia, żadnych zadziorów, wszystko równiutkie. No i "masło" mi ładnie wklepał w dłonie.
Na sam koniec mnie pyta, czysto po ukraińsku (po polskiemu ni w ząb) czy mi się podoba, czy jest dobrze. Odpowiadam mu, że tak, bardzo ładnie i dokładnie i kształt taki, jak lubię, ale czemu się tak denerwował? A on mi na to, że ma straszną tremę przed polskimi klientkami:)
No i morał z tego taki, że nie zawsze pierwsze wrażenie jest najważniejsze...

A potem poszłam sobie do sklepu z tanią książką...
Oprócz masy fajnych i tanich książek jest tam jeszcze jedna atrakcja. Bardzo sympatyczna para i Duduś.
Duduś jest jamnikiem, ma 9 lat. Pracuje ze swoim Państwem w księgarni.
Duduś jest wielkim pieszczochem, ogromnym. Uwielbia być głaskany i ma wiele klientek-wielbicielek.
Duduś jest wyjątkowy. Osiem lat temu został źle zdiagnozowany przez weta, co skońcyło się porażeniem tylnych łapek i od tego czasu, żyje na dwówch łapkach. Reszta jeździ na wózeczku. W sklepie wózeczek jest odpinany, bo trochę hałasuje, bez niego  Duduś też sobie świetnie radzi, przyczołuje się na głaski w mig. Ze względu na to, że czasem mu nie wytrzymują zaworki ma założone  gustowne majteczki, a raczej takiego mini pampersika.

Oto Duduś!
Słodziak no nie?

I ma cudownych właścicieli. Dają mu szczęśliwe, mimo kalectwa, życie. Opowiadają o nim tak, jak tylko ludzie bardzo kochający zwierzęta mogą opowiadać.
Następnym razem zabiorę ze sobą Mopecka, nich się chłopaki ze sobą poznają:)

P.S. Zdjęcie za zgodą właścicielki.