Tak, tak...takiej inauguracji jeszcze nie było!

Wiosna już nas świerzbi od jakiegoś czasu, rozmowy często się zaczynają od  " a na Mazurach, pamiętasz...", albo, "ciekawe, czy na Mazurach, już ptaki zaczynają śpiewać wiosennie..."
Ta tęsknota tak wzbiera i wzbiera.
I na nic się zdaje cały zdrowy rozsądek, bo przecież wiemy doskonale, że w lutym na Mazurach nie widać ani odrobiny wiosny, ptaki nie śpiewają wiosennie, wszystko jest szare, bure, oślizgłe od wilgoci, dzień krótki, a zimno wdziera sie pod wszystkie warstwy, które na siebie nałoższysz.
Dlategusz, w sobotni, pochmurny ranek, nie bacząc na zgniliznę wiszącą w powietrzu, wsiadamy w Magdę i mkniemy w stronę naszej krainy szczęśliwości, poniewusz ta tęsknota nas zeżre i szczeźniemy i nie doczekamy prawdziwej wiosny.
Po trzech godzinach mknięcia w szaro-burej rzeczywistości przybywamy do jeszcze bardziej szaro-burej oczywistości.O pardon, nie jest całkiem szaro, za lasem śnieg mamy!
Co ja się głupia dziwę, przecież jest 13 lutego!

Mopek nawet  pobrykał, po puchu, który w końcu nie szczypie w łapki. Tu śniegu nikt solą nie sypie.

Sapiąc ( w tych cebulowych warstwach i ciężkich buciorach) docieramy nad jezioro.Całkiem ciche, szare, jeszcze pokryte słabym, porowatym lodem i  puste...

A nie, nie puste. Bardzo odważni mężczyźni (mleczność lodu zdradza, że wątły) na drugim brzegu łapią ryby w przeręblach...

 Z naszym pomstem przyroda rozprawiła się po swojemu, już latem ledwo się kiwał...
Drewno w tych warunkach żyje krótko. Trzeba będzie odbudować.

W szuwarch cisza, za to wiosną będzie tu ptasi i żabi jazgot...

A kto jest naszym pierwszym gościem? No kto? Poznajecie urwipołcia?

 Skąd ten dziad wiedział, że przyjechaliśmy? Pojawił się, jak duch ledwo wyleźliśmy z autka. Głośnym miau, miau i ocieraniem się o nogi dopominał się "jeść i głaskać".

Jednak jego miłość zblakła nieco od jesieni, bo po zjedzeniu dwóch kiełbas i puszki karmy oddalił się w sobie tylko wiadomym kierunku.Cwaniak z podartym uchem. Widać, że tu rządzi zbój jeden i drze uszy z innymi kotami.

 Drugi kiciul wypiękniał, futro ma puszyste i wygląda, jak kulka. Pewnie dlatego ma na imię Puszek.
Puszek-kłębuszek, który ma niesamowicie głośny traktorek, włącza go, jak tylko wyciagasz do niego rękę.

Widząc, że zwierzyniec cały i zdrowy pokręciliśmy się po majątku, oceniając straty (wywalony płotek) i ilość roboty czekającej nas wiosną ( igły, wagony igieł, uschłe badyle).

Wypiliśmy w tych szaro-burych okolicznościach kawę, potem po sąsiedzku drugą, wysłuchaliśmy niusów,  zawiesiliśmy kulki z ziarnem i tłuczczem dla sikorek i pomknęliśmy nazad, szczęśliwi, że jedziemy do ciepłego domku, gdzie człek zrzuci z siebie cebulkowe warstwy, podgrzeje się nalewką zabraną przezornie z Kaczorówki (już się przegryzła)i zasiądzie na miękkiej kanapie.

Po tej dawce szaro-burej rzeczywistości mazurskiej jesteśmy chwilowo wyleczeni z kolejnych eskapad. Sądzę, że do czasu prawdziwej wiosny, wystarczą nam zdjęcia i filmy, które Wu właśnie skręca. Na nich Mazury to kraina szczęśliwości, tonąca w zieleni, zapachu sosnowych igieł, śpiewie ptasząt i bzyku komarów.
I takie Mazury kocham i do takich tęsknię. Trzeba jednak cierpliwie poczekać, to takie oczywiste:)

P.S.
Mopek po eskapadzie odpoczywa i się relaksuje. On też zdecydowanie woli Mazury prawdziwie wiosenne.