Głos Mopka w sprawie zabiegów pielęgnacyjnych.

Moja Pańcia twierdzi, że czystość to podstawa. Dzięki niej już nauczyłem się nazw dni tygodnia. Najbardziej zapamiętałem sobotę. To taki dzień, kiedy moja Pańcia słodkim głosikiem woła do mnie "Mopciu? chodź do mnie piesku, no chodź kochanie......". Ja już wiem, co to znaczy, więc zaszywam się głęboko pod łóżko, ale Pańcia i tak mnie stamtąd wyciąga,  bierze z uśmiechem na ręce i ciach, wsadza do wanny w wodą.

To jeszcze bym przeżył, w końcu w jeziorze też pływam z chęcią, ale ona wylewa mi coś śmierdzącego na futro (mówi, że to szampon), a potem robi z tego obrzydliwe,białe bąble........Potem drapie, skrobie i miętosi mnie po futrze. Czekam cierpliwie, bo jestem malutki i tak z nią nie wygram. Jak zaczęła to chyba kiedyś skończy no nie? Ale trwa to za długo jak na mój gust. Po obrzydliwych bąblach i całkiem miłym skrobaniu przychodzi czas na płukanie mojego futerka prysznicem. Jestem cały czas cierpliwy. Już wiem, że do końca zostało jeszcze trochę, bo jak pod strumieniem wody zniknie piana to moja Pańcia wysmaruje mi futro zieloną mazią.

Jak robiła to pierwszy raz to myślałem, że przerobić mnie chce na Shreka, ale Pańcia do Pana, który asystował przy tych torturach powiedziała, " dam odżywkę na futerko, żeby pięknie błyszczało". Nie wiem, co to znaczy "pięknie błyszczało", ale jak Pańcia mówi, że będzie ładnie to nie mam wyjścia, muszę jej wierzyć. Tak mówiąc po cichu, to mam własną receptę na piękne futro. Wystarczy wytarzać się w jakieś zdechłej myszy, to nie dość, że skręt włosa lepszy, a i zapachu nabieram niepowtarzalnego. Nie wiem jednak, jak moją Pańcię przekonać, że moje zabiegi pielęgnacyjne są lepsze. Ta odżywka to jednak nie koniec, niestety. Pańcia jeszcze raz płucze moje loki prysznicem, a potem zawija mnie szczelnie w ręczniki. Pomyślałby ktoś ufffff to już koniec, ale skąd, wcale nie. Bo teraz moja Pańcia wyciąga narzędzie tortur nazywane SUSZARKĄ.

 Chcę czy nie, owiewa mnie przez dłuższy czas ciepłym strumieniem powietrza przemawiając do mnie, czule co chwila: "stój Mopciu grzecznie, Pańcia wysuszy futerko, żeby nie zgniło". No to stoję! A mam inne wyjście? Nie, bo drzwi od łazienki też  zamknęła. Ma też specjalny grzebień do moich loków, które koniecznie, ale to koniecznie po suszeniu musi uczesać. Perfekcjonistka jedna, no!

 Na koniec mycie zębów, ostatnio to wymyśliła, bo, jak twierdzi "wali mi z mordki". Nie wiem, co sobie myślała, że niby czym ma walić, fiołkami? Potem wszyscy domownicy, goście i starsze panie na spacerze zachwycają się moim wyglądem, ale ja ich i tak nie rozumiem. Zdecydowanie wolę sfilcowane futerko pachnące zdechłą myszą, ale ludzie tego jednak nigdy nie pojmą..........

Jedyna korzyść z tych zabiegów pielęgnacyjnych to bezkarne tarzanie się po kanapach,

fotelach.....

i jeszcze jedna, najważniejsza, możliwość spania z Państwem w jednym łóżku:))

P.S.

Podszczekuję serdecznie do Wszystkich, dziękuję za troskę o moją dupkę. Jest już lepiej i nawet upiekła mi się kolejna wizyta u weta. Nagle zrobił sobie urlop:))
Wasz Mopek

Historia naszych psów

Odkąd pamiętam w naszym domu były psy i koty, nie jeden pies i nie jeden kot. Zawsze było ich kilka, małe pieski mieszkały w domu, duży stróżował przy budzie. Koty też zasiedlały nasze małe, rodzinne gospodarstwo w liczbie mnogiej.

Imiona psów pamiętam wszystkie, począwszy od Żaby, która stróżowała już przy moim dziecięcym wózku.

Potem był Czarek, rasowy kundel i Lala, która zapoczątkowała erę naszych miniaturowych psiaków domowych. Lala była tłuściutką prawie ratlerką, co widać na poniższym zdjęciu.

 Lala, prawie ratlerek,  znajda, przyniesiona przez ojca z fabryki, gdzie się przybłąkała miała dzieci: Kubę, Tobiego i Berka, który chorował na padaczkę. Na nich skończył się ród Lalczynych dzieci, ale tak przyzwyczailiśmy się do małych psiaków w domu, że brat przyniósł od swojej dziewczyny kolejny nabytek, Salinę, która wydała na świat Sinioritę, w skrócie Sinię, na której zakończył się ród małych hałaśliwych piesków.

(Sinia to ta czarna)

Kiedy Sinia była już wiekową i bardzo chorą damą, siostra postanowiła przygarnąć jednego ze szczeniaków suczki mojego brata. Takiego "niedojamnika". I tak  zjawiła się Mela, która króluje na włościach do dziś, jako stateczna już matrona, a jej brat jest oczkiem w głowie mojej drugiej siostry. Pikuś jest tak brzydki, że aż piękny, ale to pies, który ma serce większe niż Ocean Atlantycki i chyba należy mu się osobny post.

Mela jest straszną lizawką, liże wszystko i wszystkich wokół, swoją minę na tym zdjęciu specjalnie przycięłam, bo jest okropna, ale zdjęcie zrobiono dosłownie w chwilę potem , jak Mela potraktowała mnie jęzorem od czoła po brodę:)

Po Czarku, psie podwórzowym nastał Rolf, owczarek niemiecki, który o mało, co nie doprowadził do rodzinnej tragedii. Z racji swojej niezwykłej agresywności w stosunku do małych dzieci i "mundurowych", nie mógł pozostać w obejściu. Kiedy zabrakło Rolfa przyniosłam  od koleżanki szkolnej małą, rudą kuleczkę, to był Reksio, piękny, puchaty, słusznych rozmiarów mieszaniec. Kiedy i Reks przeniósł się za TM ojciec przywiózł od mojego chrzestnego kolejnego dużego psa, to był Tinto. Swoje imię zawdzięcza pewnej butelce wina. Tinto był chorowitym psem, żył tylko 8 lat. W tym czasie już byłam dorosła i miałam własną rodzinę, a w zlikwidowanym gospodarstwie rodziców przestał być potrzebny duży pies. Małe, szczekające potworki w domu w zupełności wystarczały i do robienia hałasu na każdy ruch i do pieszczot. Jednak pewnego dnia do stojącego z sąsiadem na drodze ojca podeszła psia bida, która od kilku dni błąkała się po wiosce. Bida wyglądała okropnie, tysiące pcheł jadło jej ciałko, sierść była zlepiona, a boki głęboko zapadnięte. Jak tu takiej nie zabrać, szczególnie, że buda pusta.....
Z tej znalezionej na ulicy bidy wyrósł najpiękniejszy z naszych psów, najukochańszy i najmądrzejszy. To był Pepo.

Wtedy już mieszkałam w wielkim mieście i podczas przyjazdów do rodziców godzinami wędrowaliśmy z Pepem ucząc go różnych sztuczek. Był bardzo inteligentny i szybko się uczył. Bardzo żałowałam, że nie mogę go ze sobą zabrać, ale nie nadawał się do miejskiego życia.
W wielkim mieście tęskniłam za zwierzakami, moje dziecko też, dlatego na początku tę tęsknotę zastępowały kolejne chomiki

jednak, kiedy pewnego mroźnego dnia na chwilę zawitał do nas Mopek został na stałe i do dziś rządzi nami, jak chce..........

Dzień świra

Jak to dobrze, że ten dzień świra ma się ku końcowi. Wczoraj łono natury, a dzisiaj od samego rana, eeeeeeeeee, szkoda gadać. Tu miał być wywód, co mi tak dopiekło, ale się powstrzymam. Tak będzie lepiej.
To tylko w hucie od rana jakiś armagedon ( a nie było mnie tylko jeden dzień w piątek), potem powrót w tłoku, a po drodze, wiadomo, zakupy itd, itp. i ciag dalszy historii pt. "mój pies ma chory odbyt". Wizyta u weta na zastrzyk, zabiegi pielegnacyjne ( mycie dupki wywarem z kory dębu). No po co mi ten pies był?  Wasze też tak ciągle chore?

I tylko jak w tym dowcipie o facecie, który wyleciał z 50 piętra i lecąc tak sobie powtarza dodając sobie odwagi " na razie jest dobrze, na razie jest dobrze", powtarzam od rana " na razie jest dobrze, na razie jest dobrze".

Słonko już zachodzi to popatrzę sobie z okna, jak ładnie. W parku nie daje się spacerować, komary wcinają żywcem, wiałam czym prędzej, choć tak pięknie lipy teraz pachną.

P.S.

A to jeszcze taki kawałek na dobranoc zapodam:

W telegraficznym skrócie

Właśnie wróciłam, ale późno!!! Po drodze trza było szukać weta, bo "dupka" mojego brytana znowu zaszwankowała, a w takim przypadku bez weta i antybiotyku się nie obejdzie. Weta, znalezionego w necie, zaliczyłam dokładnie w połowie drogi do domu i całe szczęście, bo bieganie po stolycy nocą w poszukiwaniu pomocy dla psa do przyjemnych nie należy. Wiem, bo już to przerabiałam.

A teraz tak szybciuchno, bo trza się odgruzować i zlec, żeby jutro do huty mieć siłę wstać.

Dzięki Hanie nabrałam wielkiej ochoty na zlustrowanie złomowiska. Udało mi się to w sobotę, kiedy wyruszyłam do przemiłej ogrodniczki w pobliskiej gminie na poszukiwanie odpowiednich krzaków do zaaranżowania przestrzeni wokół altany. Co prawda zarzekałam się, jak żaba wody, że krzaczorów więcej sadzić nie będę, ale........
Krzaki kupiłam i w drodze powrotnej udało mi się znaleźć owe miejsce polecane przez Hanę,  które od teraz nazywać będę złomową mekką.... Ponoć grzebałam w resztkach, bo zdecydowana większość złomu odjechała sobie do huty dzień wcześniej, ale w  tych resztkach i tak znalałam:
- dwie metalowe konewki
- kanę na mleko, która sądząc ze śladów okopcenia dna pewnikiem służyła do pędzenia....... no wiadomo czego:)
Były jeszcze balie cynkowe i inne rupiecie, ale paradować po złomowisku w balerinach niebezpiecznie, a i miejsca w bagażniku już nie było. Wrócę tam z posiłkami za tydzień!!!!

Natychmiast zrobiłam prowizoryczny wystrój w altanie i obok.

 Powstał zaczątek drewnianej dróżki obok altany, to  posadzone wzdłóż ścieżynki to macierzanka. Można po niej chodzić i wtedy pięknie pachnie.

Mam takie wrażnie, że w moim ogrodzie w końcu coś drgnęło. Po tygodniu nieobecności stwerdziłam, że wszytsko ładnie urosło. To zasługa nawożenia od poczatków wiosny, taka prawda, bez gówienek i zasilania nic nie chce samo rosnąć. Do kompletu kupiłam jeszcze nawóz z kurzych kup, zwiozłam taczkę końskich kupek  i mam nadzieję, że w tym sezonie w końcu przestanę z lupą wypatrywać przyrostów.  Moja łączka jest w pełnym rozkiwcie, teraz króluje tam kolor żółty i biały.

 Znalałam też na rabatce takiego pierzastego orlika.

I niebieskiego klematisa, którego też tym gówienkiem potraktowałam, bo wydanie na świat dwóch kwiatów to zbyt mało, jak dla mnie.

 Nawet nastrurcje poszalały w korytku z kory, w którym nigdy nic rosnąć nie chciało.

A wiklina od Hany ? Proszę takie ma przyrosty......

 Mam też sześć jabłuszek na patyku- jabłonce. Ciekawe, czy choć jedno dojrzeje.......

I jedną amatorkę patyka-jabłonki. Ta to się wystroiła no nie? Nie dość, że cała w moherach to jeszcze jakie kolorki:)))

A na koniec, moje zbiory. Tak, tak proszę Państwa, już możemy iść na grzybki. Szału nie było, bo tylko kilkanaście minut chciało mi się szukać grzybów, ale do niedzielnej jajecznicy starczyło.

I biegusiem lecę do wanny, wydłubać brud zza paznokci i opatrzyć pupę mojemu brytanowi. Ja to się mam z tym psem, kurczę tyle razy był już chory, że prawie weterynarzem mogłabym zostać. Od jutra będzie aplikowanie czopków, dziś dam mu spokój tylko zrobię  okłady z kory dębu na chore pupsko.

Buziaczki

Fotel teściowej i inne takie egzotyczne

Lubicie tropiki? A może klimat pustynny? Jeśli tak to, żeby sobie nie zawracać głowy pakowaniem walizki, kupowaniem biletów lotniczych i tłuczeniem się przez pół świata, żeby to wszystko zobaczyć możecie ( kto mieszka blisko) wsiąść do autobusu i pojechać do Powsina. Za całe 8 zł (tyle kosztuje bilet wstępu) zaznacie klimatu tropikalnego, zobaczycie roślinność rodem z dżungli, albo nawet z jakiejś pustyni. I wszystko to mieści się w dwóch sporych oranżeriach. Można wąchąć, oglądać, pstrykać fotki, dotykać się nie odważyłam, bo tych śliczności pilnują miłe panie, a pamiętam, że jak lata temu dotknęłam mimozy ( żeby dziecku pokazać, jak się zwija) to mi zwrócono uwagę, słusznie, bo jakby tak każdy tykał, to roślina by zdechła pewnikiem. Ta mimoza to pewnie zdechła od tego tykania ( każdy ją ukradkiem szturchał), bo tym razem jej nigdzie nie widziałam.

Na początek "fotel teściowej", jak kto ma taką, co to jej nie lubi, to może ją na wycieczkę zabrać,pokazać kaktusa i zapowiedzieć, że jak "mamusia będzie dokazywać to taki jej fotel kupimy".
Poważnie, kaktusy, są takiej wielkości, że spokojnie na nich można byłoby usiąść, żeby nie te kolce.........

Potem były różne inne cudaczne i dziwne rośliny. Takie drzewo z kolczastymi wypustkami na pniu.....

 Różne, agawy i inne kaktusy......

 Powykręcane jak węże jakieś.......

 Strzeliste do samego sufitu......

 Były nawet kolczaste choinki.....

A potem w innej części oranżerii zrobiło się kolorowo. Już sobie wyobrażam ogrody tam gdzie kwitną te krzewy, kwiaty w naturze, to musi być rajski widok:))

"Łosiowe rogi" te same, co lat temu naście, ale o ile większe!!!!

 Piękny koloroway szpaler......

 A to kwitnąca kawa arabska a poniżej już zawiązane grona kawowe.

Teraz będzie coś do jedzenia, proszę tak kwitną cytrusy

A tak sobie dojrzewają różne grejfruty, limony, mandarynki, i coś na kształt pamelo, ale bardziej gruszkowatego.......

Jeśli ktoś jeszcze nie poczuł się zachęcony do odwiedzin Powsina to mogę pozachęcać dalej, ale już nastepnym razem, bo długie notki na blogu są nudne, a ja nie chcę żeby Mili Zaglądacze i Czytacze się nudzili:)))

Dobrej nocki wszyskim Nocnym Markom życzę:)))