Historia naszych psów

Odkąd pamiętam w naszym domu były psy i koty, nie jeden pies i nie jeden kot. Zawsze było ich kilka, małe pieski mieszkały w domu, duży stróżował przy budzie. Koty też zasiedlały nasze małe, rodzinne gospodarstwo w liczbie mnogiej.

Imiona psów pamiętam wszystkie, począwszy od Żaby, która stróżowała już przy moim dziecięcym wózku.

Potem był Czarek, rasowy kundel i Lala, która zapoczątkowała erę naszych miniaturowych psiaków domowych. Lala była tłuściutką prawie ratlerką, co widać na poniższym zdjęciu.

 Lala, prawie ratlerek,  znajda, przyniesiona przez ojca z fabryki, gdzie się przybłąkała miała dzieci: Kubę, Tobiego i Berka, który chorował na padaczkę. Na nich skończył się ród Lalczynych dzieci, ale tak przyzwyczailiśmy się do małych psiaków w domu, że brat przyniósł od swojej dziewczyny kolejny nabytek, Salinę, która wydała na świat Sinioritę, w skrócie Sinię, na której zakończył się ród małych hałaśliwych piesków.

(Sinia to ta czarna)

Kiedy Sinia była już wiekową i bardzo chorą damą, siostra postanowiła przygarnąć jednego ze szczeniaków suczki mojego brata. Takiego "niedojamnika". I tak  zjawiła się Mela, która króluje na włościach do dziś, jako stateczna już matrona, a jej brat jest oczkiem w głowie mojej drugiej siostry. Pikuś jest tak brzydki, że aż piękny, ale to pies, który ma serce większe niż Ocean Atlantycki i chyba należy mu się osobny post.

Mela jest straszną lizawką, liże wszystko i wszystkich wokół, swoją minę na tym zdjęciu specjalnie przycięłam, bo jest okropna, ale zdjęcie zrobiono dosłownie w chwilę potem , jak Mela potraktowała mnie jęzorem od czoła po brodę:)

Po Czarku, psie podwórzowym nastał Rolf, owczarek niemiecki, który o mało, co nie doprowadził do rodzinnej tragedii. Z racji swojej niezwykłej agresywności w stosunku do małych dzieci i "mundurowych", nie mógł pozostać w obejściu. Kiedy zabrakło Rolfa przyniosłam  od koleżanki szkolnej małą, rudą kuleczkę, to był Reksio, piękny, puchaty, słusznych rozmiarów mieszaniec. Kiedy i Reks przeniósł się za TM ojciec przywiózł od mojego chrzestnego kolejnego dużego psa, to był Tinto. Swoje imię zawdzięcza pewnej butelce wina. Tinto był chorowitym psem, żył tylko 8 lat. W tym czasie już byłam dorosła i miałam własną rodzinę, a w zlikwidowanym gospodarstwie rodziców przestał być potrzebny duży pies. Małe, szczekające potworki w domu w zupełności wystarczały i do robienia hałasu na każdy ruch i do pieszczot. Jednak pewnego dnia do stojącego z sąsiadem na drodze ojca podeszła psia bida, która od kilku dni błąkała się po wiosce. Bida wyglądała okropnie, tysiące pcheł jadło jej ciałko, sierść była zlepiona, a boki głęboko zapadnięte. Jak tu takiej nie zabrać, szczególnie, że buda pusta.....
Z tej znalezionej na ulicy bidy wyrósł najpiękniejszy z naszych psów, najukochańszy i najmądrzejszy. To był Pepo.

Wtedy już mieszkałam w wielkim mieście i podczas przyjazdów do rodziców godzinami wędrowaliśmy z Pepem ucząc go różnych sztuczek. Był bardzo inteligentny i szybko się uczył. Bardzo żałowałam, że nie mogę go ze sobą zabrać, ale nie nadawał się do miejskiego życia.
W wielkim mieście tęskniłam za zwierzakami, moje dziecko też, dlatego na początku tę tęsknotę zastępowały kolejne chomiki

jednak, kiedy pewnego mroźnego dnia na chwilę zawitał do nas Mopek został na stałe i do dziś rządzi nami, jak chce..........