Lud z lekka zdębiały

 "Lud z lekka zdębiały"  takie imię oficjalne będzie nosił candowy ludek, tak postanowiliście. Głosujących było niewiele, zaledwie 8, składam to na karb upałów, bo pewno zamiast siedzieć przy komputerach plażujecie:) Popieram i sama bym tak zrobiła gdyby nie obowiązki służbowe, które mnie w tym upale trzymają w mieście. Na numer 8, propozycję Grarzynki, która prowadzi bloga Decoupage wieczorową porą i robi cudne rzeczy, głosowały 3 osoby. Oczywiście po losowaniu prawowita właścicielka i tak nazwie go sobie, jak będzie chciała:)))

A ja jeszcze tylko 3 dni i też udam się na troszkę urlopu i już się z tego cieszę. Egzystowanie w tym upale w mieście jest koszmarem, asfalt się topi, ciało wiecznie mokre, robić nic się nie chce. Na Mazurach, mam nadzieję, podekupażuję sobie troszkę, mam kilka rozpoczętych rzeczy w tym jednego "większego zwierza". I koniecznie muszę odpocząć, odespać, odleżeć, pobyć w samotności, bo na ten rok koniec już z urlopami, a jesienią szykuje mi się dużo, dużo nowych obowiązków zawodowych. Naładowanie baterii jest niezbędne. Tak, że będę głównie przebywać w towarzystwie sosen i ptaków, które gromadnie przychodzą do mojego karmnika, a ja potrafię się gapić na nie od wczesnego świtu.

Przychodzi sójka z tegorocznego lęgu ( taka jeszcze nie w pełni opierzona) i jest tak spokojna o swoje bezpieczeństwo, że potrafi przychodzić do poidełka nawet jeśli ja siedzę od niego 3 metry. Pokrzykuje tylko na mnie ostrzegawczo i łypie oczkiem.

Dzięciołek,nazywany, Łudi, ma dziwną metodę podchodzenia do karmnika od dołu, zapowiada nadejście charakterystycznym okrzykiem, a potem bezceremonialnie wypędza jedzące towarzystwo i sam się obżera.

Nie boi się go specjalnie dzwoniec, który w tym roku gromadnie przychodzi do karmnika i poidełek i śmiało mogę powiedzieć, że w tym roku mamy ptasi rok dzwońca. W zeszłym roku był kowalika, ale w tym roku nie przychodzą wcale.

Może jeszcze zobaczę, co słychać u bocianów, które zrobiły sobie dwa gniazda na kościele w niedalekiej wsi, muszę się śpieszyć, bo lada chwila będą się szykować do odlotu. Nie do wiary, dopiero, co przyleciały i marzły na zaśnieżonych łąkach.

Pewnie wcielę się jeszcze raz w rolę klowna ( czego się nie robi dla radochy dzieci), ale na tym już chwatit.

Tego "pana" ze zdjęcia poniżej usunę siłą nawet z należnego mi miejsca i jak już mi się znudzą dekupażowo, ludowo, szyciowe zajęcia to będę leżeć odłogiem i oddawać się błogiemu nicnierobieniu i gapieniu się na zachód słońca w ciszy i spokoju.

Bo w planch to ja jeszcze szycie mam, ot choćby serduszek takich .....

Coś mi się jednak wydaje, że tydzień na to wszystko to za krótko........