Piękne Podlasie

Nigdy wcześniej tu nie byłam. Jakoś drogi mnie tu nie wiodły. W tym roku jednak zachęcona i zaproszona wybrałam się razem z WU i Mopkiem. Wizyta miała trwać jeden dzień, skończyło się na trzech, a w zasadzie to moglm zostać jeszcze dłużej, bo gospodarze puścić nie chcieli.

Mazury są piękne i ta ich specyficzna aura, która sobie nie ma równych, kazała mi zbudować tam swój kaczy grajdołek. Ale Podlasie...też jest piękne, też ma aurę i myślę, że tam też mogłabym mieć swój kaczy grajdołek.

Co mnie zauroczyło w Podlasiu? Ano piękne wioseczki, drewniane domy tonące w zieleni, podwórza z trawą, żadnych klinkierów, czy innych betonowych kostek. Szerokie widoki za oknem, na pola gryki lub połacie łąk, ale blisko lasu. Stodoły drewniane, komórki, komóreczki i ludzie ze swoją śpiewną mową, przywiązani do swojej ziemi, znający jej historię i szanujący tradycję.
Oni są "tutejsi", jak mówią.

Zobaczyłam kilka pobliskich miejscowości, byłam w Białowieży w Sioło Budzie, w Jałówce, obejrzaam kilka cerkwi, zaliczyłam wiskanie przez Straż Graniczną, jechałam wzdłuż granicy, odwiedzając piękne wioseczki, czasem droga szutrowa miała kilknaście kilometrów,  tam praktycznie na łąkach za wioską jest granica, widać słupy graniczne. Wioseczki...marzenie, można tam kręcić film umiejscowiony w XIX i nie robić żadnej scenografii. Wypadłam w Bobrownikach na drogę mijającą korek stojący do przejścia granicznego.
Szkoda, że tylko liznęłam tego Podlasia, ale wiem, że trzeba tu wrócić.

Ten domek, to obejście sobie upatrzyłam. Może będzie kiedyś do sprzedania, może podejmę jeszcze jakąś życiową decyzję...kto, to wie?

A jak ktoś potrzebuje do szczęścia wody, to nie ma problemów, kilka kilometrów i jest już zalew Siemianówka, a tam atrakcje wodne, rowerki, kajaczki żaglówki, wieża widokowa, pole namiotowe i kempingowe. I świetna baza wypadowa.

Przywiozłam też bukwicę, która nie jest bukwicą i aniołka wystruganego przez miejscowego rzeźbiarza ludowego. Tylko, że o tym następnym razem.