I urlop to już czas miniony.
Jak żyć?
Powroty do obowiązków są trudne. Patrzę z przerażeniem na zapyziałe dłonie, nie wiem, gdzie mam białą koszulę, i za bogaojca nie pamiętam hasła do hucianego kompa.
Nie odpoczęłam, nie potrafiłam. Nic fajnego nie zrobiłam. Snułam się smętna i rozdarta.
Zmęczona decydowaniem.
Poczytałam książkę, porobiłam fotki motylkom-witrażom, zrobiłam wielkie, wiejskie pranie.
Pranie na urlopie to głupie zajęcie prawda? Chociaż nawet mi to sprawiło jakąś frajdę, bo odbywało się w pralce wirnikowej, płukanie robiło się w starej wannie, a suszenie na linkach rozwiszonych w lesie.
Czynności proste, nie wymagające myślenia, zajmujące dłonie - tego mi teraz trzeba.
Siłą rozpędu, w ostatniej chwili przetoczyłam kamienie pod sosnę, kupiłam trochę fioletowych kwiatów i powstał fioletowy zakątek.
Na drugi dzień został zasypany sosonowymi igłami. Dobrze mi tak. Zachciało mi się zakątków.
Nadal nie mam co liczyć na ogrody Semiramidy na tym ugorze. Niby coś tam rośnie, ale to wszystko takie biedne. Susza okropna, a sosny wypijają każdą kroplę wody.
Chyba powinnam poprzestać na sosnach. Ewentualnie urozmaicić nasadzenia czeremchą, ta ma się dobrze, sieje sama i trudno ją wypenić. Leśny chwast, jak mówią leśnicy.
Pogoda...lepiej nie mówić. W kratkę, z majtek trzeba było wskakiwać w ciepłe polary. Wiatr łeb urywał codziennie.
Jezioro zaliczone tylko raz, bez rewelacji. Woda śmierdziała bardzo zdechłą rybą.
Wu działał, ale też twierdzi, że efekty są marne.
Powstała nowa szafka na taras. Wzbudziła powszechne zainteresowanie. W porówaniu z tą prowizorką, co tu była do tej pory, nowa jest rzeczywiście piękna. Wu się wprawia. Następna będzie szafa, ale to już w domku. Wu twierdzi, że pomylił się z powołaniem. Powinien zostać stolarzem, od mebli dziwnych. Podczas prac spieramy się o kolorystykę. Nasz domek jest ciemny. Te okienka strzelnicze, zamiast okien doprowadzają mnie do szału. Meble powinny być jasne, ale jasne, czy wrećz białe odpadają. Wu ma awersję do białego mebla. Mnie się podobają, ale musi być kompromis.
Dziurodup, vel Dziurek, zaakceptował nowy mebel, szczególnie, że jest to jego miejsce stołowania.
Mam wrażenie, że z tego cienkiego, jak karteczka koteczka, zrobił się wielki ryś. Szkoda, że nie mam wagi, żeby go zważyć.
To piękny kocur, który ma dziurę zamiast żołądka.
Wspólnie z sąsiadami sprawiliśmy jednak, że Dziurek czasami nie przejawia JUŻ ochoty na żarcie. Nie dziwota, bo je podwójnie, raz u nas, raz za płotem. W ten sam sposób zażywa sjesty, raz u nas, raz na kanapach sąsiadów.
Swój prawdziwy dom chyba na razie porzucił.
Wu uratował jeszcze rozpęknięty przez zimę stoliczek, nabijając w pęknięcie pierdylion kołeczków i dorabiając niby rattanowe wsporniki na krzywych nóżkach.
Dokończył też krzywy płot, dodając mu tu i ówdzie zdobione sztachety.
No nikt takiego nie ma w okolicy. Mówię Wam.
Wszystkie prace wykonywał w myśl zasady "kąty proste są dla mięczaków".
Zgadzam się z nim. Kąty proste w tej głuszy wyglądają pretensjonalnie.
Trzymajcie za mnie jutro kciuki.
Muszę teraz sprawdzić na mapie którędy do huty.
Ała!!!
P.S.
W na życzenie Hany wstawiam michę upolowaną na starociach. W sumie to chyba jest naczynie do smażenia powideł, ale wygląda jak micha i dokładnie mi o taką chodziło.
