Bociany leżące pokotem...

Spokojnie. Nic im nie jest. Właśnie rozpoczął się czas na ich obrączkowanie. Już są na tyle duże, że obrączka nie spadnie im z nóżki, a zwiać jeszcze przed obrączkującymi nie potrafią, bo latać jeszcze nie potrafią.
Jak wyglada cała akcja?
Podjeżdża podnośnik, bocianki zabierane są z gniazda i kładzione w cieniu na ziemi. Nikt ich nie krępuje, nie wiąże, leżą grzecznie z łebkami na ziemi. Udają potulne. Potem szybko, są obrączkowane. Rodzice, jeśli są w pobliżu, wykonują kilka kółek nad gniazdem, a potem odlatują.
Po akcji bocianki wracają do gniazda, całe i zdrowe. Rodzice za jakiś czas wracają, witają się z dziećmi i dalej zajmują się nimi troskliwe.
W taki sposób obrączkowane są bociany w całej gminie o d wielu lat.

W tym roku w gnieździe są aż 4 dorodne bocianki. Apetyt mają doskonały, co przekłada się na ilość wydalanego za gniazdo guana.
Lepiej pod drzewwem nie stać, bo, co chwilę leci pakunek, który z głośnym chlap ląduje na dole. Można oberwać po głowie. Najczęściej jednak ląduje na...płocie.  Rozrzut mają spory.
Mycie wodą z węża nie daje wiele, żrące gówienka w mig zasychają w tym upale, odbarwiając farbę.
Płot nowy, szkoda, żeby został zafajdany, ale bociany przecież mają swoje prawa. Na wszystko znajdzie się rada, jest  i wilk syty i owca cała.
Płot wystarczyło osłonić folią. Teraz mogą strzelać kupami do woli:)

To już kolejne pokolenie bocianów w tym gnieździe.
Pamiętacie historię małego bocianka, którą opisywałam TU i TU?
Tamtemu biedakowi się nie udało. Szkoda.
Tegoroczne mają więcej szczęścia. Jeśli nie nadejdzie jakaś burza, która im zniszczy gniazdo, jak wtedy, mają szansę wszystkie w komplecie polecieć w sierpniu w daleką drogę.
Można zobaczyć TU, jaka droga przed nimi. Niektóre dolatują aż do RPA, ponad 9 tysięcy kilometrów. Wiele już nigdy nie wraca.