Wspomnień czar...

Nie tym razem, a przynajmniej nie z tego miejsca, które zawsze staram się zobaczyć, kiedy wybieram się w rodzinne strony.
Muszę tam zajrzeć, bo mam nadzieję, że może już, może właśnie teraz ktoś kupił dawną szkołę i zamienia ją na wspaniałe domostwo wśród łąk?
Niestety szkoła jest w coraz gorszym stanie. W poprzednich latach, choć bez gospodarza, jeszcze była zamknięta, do środka dostać się nie było można, choć już były wybite okna od podwórza, ale drzwi były zamknięte. Właścicielem była chyba gmina. Jeszcze w zeszłym roku była tablica, że budynek jest na sprzedaż, w tym roku nie zauważyłam już tej tablicy............
A teraz? Smutny widok.....

Wybite okna, rozwalone drzwi wejściowe, w pomieszczeniach demolka.
 Ta szkoła przestała działać pewnie 30, jak nie więcej, lat temu. To była szkoła 3 klasowa i obsługiwała kilka małych wioseczek, potem od 4 klasy dzieci jeździły do szkoły w większych miejscowościach. Było  to wygodne, bo wtedy jeszcze przez tą wieś nie prowadziła droga asfaltowa, tylko zwykła, bita droga, która zimą pewno nie raz była zasypana. Dzieci miały blisko i bezpiecznie, nie wędrowały kilka kilometrów do szkoły. Na miejscu w szkole mieszkał nauczyciel i uczył wszystkich przedmiotów.
Nigdy wcześniej nie byłam w środku. Nie byłam, bo nie chodziłam do tej szkoły, a potem to już była nieczynna.
Widząc te wybite okna i otwarte drzwi postanowiłam zajrzeć do środka. Widok był żałosny.....
Zdemolowany przedsionek, choć schody są jeszcze w dość dobrym stanie.
Na prawo jest bardzo duże pomieszczenie, sala lekcyjna zapewne. I wejście do piwnicy z uroczym malutkim okienkiem.

Reszta "wycieczki" nie chciała wejść do szkoły, więc zdjęcia robiłam w pośpiechu....
W sali lekcyjnej wiszą jeszcze żyrandole, klasyczne,szkolne, pamiętam takie ze swojej podstawówki.
Wszystkie okna były otwarte, a szyby wybite, wiatr smętnie poruszał......lambrekinami......
Ile one mogą mieć lat????
Na drugim zdjęciu widać je lepiej. W kącie sali, nie zrobiłam zdjęcia, leżał rozbity piec kaflowy, kafle roztrzaskane.......
Kto i po co to zrobił?

Weszłam po schodach mijając leżącą na nich starą lodówkę. Ze ścian smętnie zwisały resztki kabli elektrycznych, widać, że ktoś pruł ściany i wyrywał przewody.....pewno na złom. Zobaczyłam pierwsze pomieszczenie, piękne, jasne,ale zatrzymała mnie kolejna kupa gruzu z kolejnego rozbitego pieca kaflowego.......Dalej nie wchodziłam, choć widać było po lewej stronie kolejny pokój, przestronny i jasny, też z dwoma oknami.  Ten pokój był na tym samym poziomie, co środkowy. Za to do  pokoju po prawej stronie prowadziły dwa -trzy schodki w dół. Piękny układ pomieszczeń, byłam zachwycona, a oczyma wyobraźni już widziałam, jak mogłabym je urządzić....... Sądząc z wyglądu budynku dalej po lewej stronie powinno być jakieś pomieszczenie, ja tam jednak już nie wchodziłam.

Nie weszłam też wyżej, gdzie prowadziły schody, może do kolejnego pokoju w nadbudówce, którą widać na zdjęciu z zewnątrz? A może na strych? Tam już był zarwany sufit i wejście było zbyt ryzykowne.
Pomieszczenia gospodarcze, jeszcze nie są zrujnowane, może stodołę i obórkę ktoś użytkuje?
Ten mały domek z lewej to kakuar, mam gdzieś zdjęcia z poprzedniego wyjazdu, muszę poszukać. Tym razem już tam nie poszłam, bo reszta "wycieczki" niecierpliwie oczekiwała w autku.

Dlaczego, dlaczego kurczę nie wygrywam w to Lotto, choć próbuję? Ta szkoła jest jeszcze do uratowania, ale wymaga nakładów. Zobaczcie jakie ma cudne mury, na potężnej podmurówce z kamienia, mury są ze zdrowej cegły, choć budynek z pewnością jest grubo przedwojenny.  A w jakim jest cudnym miejscu.....wokół łąki, stawy i las.........To coś dla mnie.....
Teraz moje myśli będą krążyć wokół tej szkoły, tak, jak wcześniej krążyły przez wiele lat wokół pałacu w Mojej Woli, kolejnej perełce, która umiera......
Serce mnie boli, że takie miejsca giną, są dewastowane, choć mogłyby jeszcze wiele lat służyć ludziom.
Cholera jasna, gdyby tak mieć środki, żeby to uratować....................


Znalazłam zdjęcia z 2011 roku, wtedy szkoła wyglądała tak:

Domek, a w nim trzy pojedyncze kakuary........

P.S.
Inne poświąteczne tematy pojawią się w kolejnych dniach......

Anielskie życzenia

Już dziś życzę Wam spokojnych i radosnych świąt, bo nie wiem, czy mi czasu starczy, żeby jeszcze przed świętami w necie posiedzieć.

Niech  Wam dobrzy aniołowie (Fąfelki i inne takie) pomogą w świątecznych przygotowaniach i zadbają o radosny świąteczny nastrój.

Ja na święta uciekam z miasta, całe szczęście, bo nic, a nic przygotowanego nie mam i nie spodziewam się, żebym jeszcze z czymkolwiek zdążyła. I tak w koło Macieju to samo.A które to już święta???

Wytworzyłam jedynie kilka aniołów, którymi zamierzam obdarować siostrzyczki. Jak anioły wytwarzać podglądałam TU . Do mistrzyni mi klika tysięcy lat świetlnych brakuje, ale, co tam, zależało mi na jakimś prezencie od serca.

 Z resztek ciasta wyszły mi jeszcze dwa wielkanocne jaja. I to byłoby na tyle świątecznych akcentów.

Buziaczki dla Was wszystkich.

Mało mnie w necie. Staram się do Was zaglądać, czytam, ale czasem nie mam już siły "gadać".

Wczoraj byłam u medyka, bo już sama siebie znieść nie mogę, przychodzę z huty i padam na pysk, a wydaje się, że nie mam czym być zmęczona, w końcu nie fedruję na przodku, ale  rano ślepi otworzyć nie mogę, weny zero, ochoty na cokolwiek brak..... Medyk wypisał pierdylion badań i posłał do ......roboty, a myślałam, że skubany da ze dwa dni na odsapnięcie. Nie dał. Na razie jestem po rentgenach tego i owego, jutro krew, mocz, a w przyszłym tygodniu część dalsza........

Idę sobie.....

Idę sobie ja dziś przez park, do koleżanki wędruję, na kawkę. Niezbyt śpiesznie idę, bo czas jest poobiedni nic już nie muszę i te 300 metrów dzielące nasze bloki, raz na jakiś czas chyba mogę przejść wolniutko, spacerkiem, a nie lecieć, jak ta głupia, jakby mnie stado złych psów goniło.
Idę tak sobie i z oddali słyszę podniesiony głos, wydaje mi się, że to głos starszej osoby, kobiety. Nie mylę się, na jednej z ławek siedzą dwie mocno starsze panie i jedna gromkim głosem wykrzykuje "Majdan, Majdan tu jest potrzebny, na Żydów, na Żydów Majdan jest potrzebny............"
Zgorszonym wzrokiem omiatam kobietę i myślę sobie, co ty kobieto wygadujsz??? Miałam już na końcu języka, jakieś krótkie zdanie, coś o miłości bliźniego czy o sądzie ostatecznym na którym jej  przyjdzie się przynajmniej wstydzić takich słów, ale babina zauważa moje spojrzenie i reaguje pierwsza. Szturcha drugą babinę i wymachując w moją stronę ręką woła "no i patrz, patrz, jak TO się patrzy......."
Nie odezwałam się, poszłam dalej......a babina dalej wykrzykiwała, że Majdan potrzebny jest tutaj, Majdan, na Żydów...........


P.S.

Nie odezwałam się bo uznałam, że takiej zaślepionej nienawiścią, głupiej babie to już nic nie pomoże..........

Jakoś z tą sytuacją skojarzyła mi się piosenka z Kabaretu Starszych Panów, dużo wśród nas żyje takich "tanich drani", niektórzy to nawet na takich nie wyglądają, ot siedzą na ławeczkach i wykrzykują.........

Mazury 2014

Sezon otwarty. Pogoda jak drut, ptaki spiewaja, Mop moczy sie w jeziorze. Jest pieknie. Nie wiem, co bedzie jak noc nadejdzie. Cieple gatki czekaja:) Buziaki

Trójkąt bermudzki...............

Może nie całkiem, jak trójkąt bermudzki, ale prawie, wciąga mnie rzeczywistość i różne takie przypadki, co to odsapnąć nie pozwalają. Choć nie zawsze mi ostatnio do śmiechu i raczej skłaniam się do kwitowania wszystkiego " do dupy", to myślę sobie, że trzeba też mówić sobie "wiśta wio i do przodu". Szczególnie, jak się TAKI podkład sobie zapuści.......dobrze ogłusza:))

Można też tego słuchać tak, chyba nawet jeszcze lepiej..........

Dla zwiększenia przekazu powiedzenia "wiśta wio i do przodu" nabyłam też sobie koszulkę......... świeci w ciemnościach:))))

Mam nadzieję, że będzie działać odstraszająco tam gdzie będzie trzeba.......

Pocieszam się, że kiedyś może będę miała na wszystko czas i nikomu wielka krzywda się dziać nie będzie, jak zasiądę na godzinkę przed lapciem. Chwilowo oprócz ról pełnionych do tej pory bywam jeszcze pielęgniarką, niańką i pocieszycielką strapionych w tym siebie.

Nawet na Mazury nie pojechałam choć pogoda była cudna i sobota dniem wymarzonym na otwarcie sezonu.
Coś tam kombinowałam w tak zwanym międzyczasie, ale raczej to nędzne podrygi niż jakieś konkretne działania.
Zrobiłam "na nowo" pudełko po czekoladkach metodą postarzania "na cukier", którą podpowiedziała Ystin, a której opis jest tu: KLIK
Metoda fajna, prosta i efektowna, jak mi się zdaje.

Podkręciłam wygląd pudełeczka spękaniami nawierzchniowymi, które nawet udało mi się sfotografować, co nie jest takie łatwe.

Odebrałam od nieocenionej Qrki szyldziki do ziół, które mniej więcej sprawiedliwie podzieliłam pomiędzy siebie, psiapsiółkę i synową. Na razie wszystkie pilnują bazylii, którą uwielbiam, ale przyjdzie czas, jak każdy szyldzik stanie koło prawidłowego ziółka.

 Qrka, jak to Qrka do zamówionych szyldzików dołożyła jeszcze woreczki gratis i zawieszkę "Kaczorówka", którą dzierży na razie w metalowej łapce Eustachy rezydujący w Czerwonym Październkiu, choć groziło mu wygnanie mazurskie. Dzięki jego ujmującej fizjonomii zapragnęłam go mieć w mieście ot i mam.
Qrko raz jeszcze pięknie dziękuję.

Zdybałam gdzieś w SH taką niebieściuchną osłonkę, czy wazę, ale przez ten wsysający Trójkąt bermudzki jeszcze nie pomyślałam nawet, co z nim pocznę. Jakoś spodobała mi się ta pierdółka to zabrałam ze sobą, żeby "zaś" do czegoś wykorzystać. Wpisuje się wszak w kolorystykę panieńskiego pokoiku.

Byłam też na spacerze wiosennym raczej o zabarwieniu dramatycznym, fakt, że po drodze widziałam wiosnę w postaci białych i żółtych kwiatków, jednak facet popylający boso i w samych gatkach przez las bardziej niż te kwiatki utwierdził mnie w przekonaniu, że jednak wiosna już jest.

A następnym razem, jak mnie Trójkąt bermudzki nie wessie na dobre będzie o tłustym kocie, co pilnuje szopki, Franku i bezwzględnym zakazie go karmienia oraz o tajemniczym facecie, co stał na wieży.

P.S.
Przepraszam, że mało mnie u Was, chcem, ale nie mogem, doba ma tylko 24 h :(((