O spodziewanych niespodziankach i Cyrku Motyli......

W Pastelowym Kurniku zgarnęłam nagrodę-niespodziankę, za dociekliwość i upartość. Czasem tak mam, jak jest coś do rozwiązania to ja muszę, bo inaczej się uduszę. Trochę jest to zboczenie zawodowe, takie dążenie i rozwiązywanie, ale u Hany przynajmniej z przyjemnymi efektami w postaci nagrody.
Tadammmmm, przyleciała ta nagroda w wielkim pudle, a ja się zastanwiałam, co to takiego. Nie trafiłam i w życiu bym nie trafiła, nawet, jakbym się zacięła i zgadywała do us...ej śmierci. W końcu otworzyłam pudło i ......oczom mym ukazał się......wózek!!!! Wózek lalczyny:))) Bo Hana widziła mój mały zbiorek lalek i dopasowała nagrodę, szczególnie, że chyba o jakimś lalczynym wózku rozmawiałyśmy, kiedy była u mnie. Od razu przydzieliłam wehikuł jednej z rezydentek, jak do tej pory, wiklinowego koszyka na zakupy.

Ale to nie wszystko!! Bo z pudła wydobyłam jeszcze serwetkę, w kolorze blue i naczynko srebrniutkie takie.
Nie myślcie sobie, że kolor serwetki to przypadek. U Hany nie ma przypadków!!!! Widziała mój niebieski, panieński pokoik:)

Ale myślicie, że to koniec niespodzianek? Skąd, bo następnego bodaj dnia przyfrunęła pocztą piorunową, zwaną też priorytetem lub parytetem, albo piruetemm, niespodzianka od Orszulki. Kochana Urszulka czytając moje zaślinione z zachwytu słowa w Pastelowym Kurniku na temat kluczy, które dostała również Hana, postanowiła i mnie takie sprezentować. Niczym zupełnie niczym się Orszulce nie zasłużyłam a ona mi taki prezent zrobiła!!!
To są honorowe klucze do Kaczorówki. Jutro już zawisną we właściwym miejscu.

 Jednak to nie wszystko, oprócz kluczy w przesyłce była jeszcze torba........wyjątkowa, bo z..............?

 No właśnie, zachodzę w głowę, skąd Orszulka wiedziała, że kiedyś ON właśnie tak wyglądał??

Podobieństwo uderzające, prawda???


Dziewczyny kochane, bardzo Wam dziękuję. Bardzo się wzruszyłam, że pamiętacie o takich drobiazgach, jak o wspomnianym gdzieś tam w rozmowie wózeczku do lalek, o niebieskim kolorze, o zachwycie nad kluczami, a w końcu o tym, że ON jest yorkiem:)))


Tak na koniec tygodnia w przededniu urlopu mam coś dla Was.
Każdy z nas ma lepsze i gorsze chwile, chciałabym Wam wszystkim zadedykować pewien film, jest króciutki, 20 minut zaledwie. Jeśli ktoś nie ma czasu, albo mu się nie chce, niech obejrzy go kiedy indziej, najlepiej kiedy dopadną go czarne myśli i stado smutków.
To film o niemożliwym, które staje się możliwym. Mokre oczy gwarantowane:))
To nie jest fikcja filmowa, ten człowiek żyje naprawdę i  nazywa się

1. Nick Vujicic ........