Co tam panie na wsi słychać?

Że u Hany byłam -wiecie. Że spotkałam tam Kretowatą, jej dziecię i Mikę-wiecie. Że superowo było-wiecie. Nie wiecie jednak, że kawalątek niedzieli spędziłam u siebie "na wsi". Zdecydowanie za krótko i pośpiesznie. Może ten pośpiech, pobieżne spojrzenie na "moją wieś" spowodowało, że oceniam ją tak krytycznie? 

Bo ja pamiętam ją troszkę inaczej. Teraz odwiedzam ją sporadycznie. Wieś jest bardzo długa i duża. Kiedyś zielona i zadrzewiona, dziś to prawie betonowa pustynia. Większości dużych drzew już nie ma, nie mówię o ogródkach w których kiedyś królowały bzy, jaśminy, kaliny. Dziś w ogródkach są tuje, zimozielone drzewka, a ogródki ogrodzone często betonowym albo metalowym błotem. Owszem, wieś na pierwszy rzut oka prezentuje się schludnie i gładko, ale brak jej "duszy". Ot choćby takiej duszy, jak w Hanczynym obejściu.........

Na zapleczach obejść  "pierdolnik", dbają jedynie o fasady. W nieładzie zostawione jakieś maszyny, kupy gruzu, albo zarośnięty i zachwaszczony ugór. Zniknęły gdzieś przydomowe sady z kilkoma jabłonkami, gruszkami, śliwami.......

Udałam się z Wu na spacer, rowerkami. Na naszą ulubioną kiedyś "górę". Tam jeździliśmy na zachody słońca, najpierw sami, a potem z dzieckiem. Wiosną "górą" fioletowiała od kwitnących sasanek. Zimą zjeżdżało się z niej na workach z sianem. A teraz "góry" prawie nie ma. Pobierają z niej piasek, ciekawe czy to jest zgodnie z prawem. Żal mi tej góry, a sasanki już tam nie rosną, ich środowisko zostało zniszczone, choć są przecież  pod ochroną.

Za "górą" jest wieś, w zasadzie chyba kolonia, trzy chałupy, a w zasadzie dwie, bo ta trzecia już się zawaliła. W około łąki, łąki i nic więcej.......

To dość sentymentalne miejsce, bo z tego zawalonego domu pochodziła babka mojej babki. Czy to był  ten sam dom, co  na zdjęciu to nie wiem. Miejsce jednak to samo. Pamiętam, jak babcia mi opowiadała, że właśnie tam, w tym obejściu, pewnej śnieżnej zimy wilki podkopały się do obory i zagryzły cielaczka. Rzecz się działa, jak rachuję, coś około 1850 roku, widać wtedy w tych stronach żyły jeszcze wilki. Ta opowieść o wilkach bardzo działała na moją dziecięcą wyobraźnię. 

Po drodze jest rzeka,  w tym miejscu, prawie u źródeł, to niewielka struga. Kiedyś zawsze wykoszona, pogłębiona, brzegi miała regulowane faszynami. Tam kąpały się wszystkie wiejskie dzieciaki, a dzieciaki kąpały swoje krowy i psy, ja toże. Wiosną łowiłam tam szczeżuje, a chłopaki nawet jakieś karasie, albo płotki. Dziś to zarośnięty rów z mętną wodą. Nie wiem, czy tam cokolwiek jeszcze żyje, bo nic nie widać w tej mętnej wodzie.

Co się nie zmieniło na mojej wsi? Ano jedna z kapliczek, jaka była taka jest i o dziwo obejście obok tej kapliczki jest takie samo, jak 20 lat temu. Krzewy bzów i krzaki paproci. Ewenement na wsiowa skalę.

Poznała mnie też jedna z dawnych sąsiadek!! I to z dość sporej odległości? Nie zmieniłam się tak bardzo???

Przywiozłam troszkę łupów, ale to już w następnym poście, bo trudny dnia codziennego zmaykaja oczęta me i chyba odczuwam potrzebę ułożenia swego ciała w pozycji horyzontalnej.

Refleksję mam taką po tej wizycie, że niestety chcemy, czy nie, świat się zmienia, a czy na korzyść? Może gdzieś, a może to pojęcie tylko względne?

Prawie jak randka w ciemno.

Nie przypuszczałam nawet, że to się stanie. Że będzie mi dane poznać w realu blogowe dziewczyny. A jednak stało się.Nie mogłam i nie chciałam odmówić serdecznemu zaproszeniu Hany, aby się u niej spotkać. Na dodatek miałam dla innych być NIESPODZIANKĄ. To, jak nie jechać, jak się ma taką zaszczytną funkcję piastować. W sobotę wczesnym rankiem odpaliwszy Madzię udaliśmy się z Wu na zachód. Psiaczka zostawiłam po drodze u mamy, a potem bryknęliśmy jeszcze 90 km dalej na zachód. Tylko troszkę zbłądziliśmy, po drodze, ale w obejście trafiliśmy idealnie, bo u wrót czekał już na nas Ogniomistrz, zachęcając łapkami  do wjazdu na posesję.
Rozczarowania nie było żadnego, bo dziewczyny w realu są dokładnie, takie same, jak w necie. Żadnych przekłamań, żadnej ściemy, żadnego budyniu.

Hana wraz ze swoją Połówką to mistrzowie atmosfery. Mistrzowie aranżacji otoczenia i wnętrz. Żeby mnie tak chcieli zaadoptować to bym u nich już została i się wielu rzeczy nauczyła. Hana musi ten blog w końcu założyć i pokazać cudeńka, które z ich łapek wychodzą. Słyszysz Hana??? Ja proszę.

Kto nie był, to niech idzie do bloga Kretowatej i tam ją pozna. Blog Kretowatej to Kretowata. Jedyne, co mi się nie zgadza, to, to, że krasnludki spowodowały niby zwiększenie wagi Kretowatej. Przyglądałam się uważnie i nigdzie tych nadmiarów nie dostrzegam. Tu trochę nazmyślała:))

Mika tak, jak Hana nie ma bloga i chyba też trzeba ją przydusić o założenie. Zdawałaby nam codziennie relację spod samiuśkich Tater i koiła swoim spokojem i dobrocią.

Owieczka miała być, ale nie wyszło. Ja żałuję bardzo, bo tylko ja z tego grona jej nie poznałam w realu.

Czas nam tak szybko mijał, że nawet zdjęć nie porobiłam oprócz kilku dosłownie, ale też istotnych, bo będą dowodem na to, że ja tam byłam naprawdę. Wiele z Was pozna Frodka, Wałka,  i Barbulka zwanego również Maryjankiem. Tylko Grażynka pozwoliwszy się pogłaskać odmaszerowała na z góry upatrzoną pozycję, czyli szafę i nie raczyła jej opuścić do naszego odjazdu. Widać, że to kocia dama i na dodatek charakterna.

Na początek Frodo. Czy te oczy mogą kłamać? Zobaczcie to sama dobroć i czułość. Byłam z lekka zazdrosna, bo z reguły to mnie zawsze wszystkie zwierzaki oblegają, ale Frodo, choć przychodził do mnie na głaski zdecydowanie przylgnął do Wu. Chyba czuł, że Wu lubi takie wielkie, kudłate........ nasz Mopek to tylko namiastka, bo może i kudłaty, jak zarośnie, ale konus z niego okrutny.

Frodek z Wałkiem, nowym nabytkiem Hany ( ktoś go wyrzucił) są w jak najlepszej komitywie i na trawie trudno im zrobić zdjęcie, bo zabawom i skokom nie ma końca.

 A to jest Barbulek/Maryjanek w chwilę po przebudzeniu. To też nowy, całkiem niespodziewany nabytek, który u Hany znalazł opiekę. Te zwierzaki wiedzą, gdzie przychodzić, mają u Hany, jak u Pana Boga za piecem. Widziałam, sama to wiem, co mówię. Wałeczek ma cudny koszyczek z kołderką z falbanką, Grażynka do dyspozycji wierzchołek antycznej szafy i każde inne miejsce, które zechce, Barbulek osobisty pokój zabaw i przytulne koszyczki do spania, a Frodek jak hrabia jakiś ogrzewa kości w cieple kominka.

I mimo, że w  kołach przez dwa dni mamy prawie 800 kilometrów to cały czas wracam jeszcze w myślach do ciepłego klimatu naszego spotkania, urokliwych hanczynych zakątków i  tak  sobie myślę, kiedy moje zakątki tak będą wyglądać? No ale wiem już w razie co u kogo szukać porady i inspiracji:)))

Dziękuję Wam Dziewczyny jeszcze raz za cudne spotkanie.

Relację z drugiej części mojego w Wielkopolsce zdam niebawem. Jakie mam wrażenia i jak się zmieniła moja wieś, co przywlokłam nowego do kolekcji i jak nam mijała droga powrotna.

Buziaczki dla Wszystkich zaglądających tu do mnie.
Czytaczy zachęcam do zostawienia słówka, miło mi będzie niezmiernie.

Co widać za oknem?

Co może być widać za oknem? A to zależy od okna:) Niektórzy widzą pola, inni łąki lub las, jeszcze inni tory kolejowe, lub drogę szybkiego ruchu, może nawet ekrany odgradzające od austostrady. Jeszcze inni widzą góry, albo morze. Z moich okien głównie widać wysokie domy, coraz wyższe i coraz więcej tych domów. Czasami zerkam przez okno i jestem bardzo zdziwiona, bo nagle zza jakiegoś wieżowaca wyłania się już kolejny, rosną dosłownie, jak grzyby po deszczu.

Nie będę Wam pokazywać wieżowców, pokażę, co widać pod moim oknem, kiedy obiektyw aparatu skieruję w dół.

Zapraszam:))

A co widać za Waszymi oknami?

Natchniona

Natchniona opowieściami Kretowatej o sąsiedzkich wyczynach postanowiłam się z Wami podzielić swoją opowieścią o sąsiadach.

Tych pierwszych sąsiadów z dzieciństwa bardzo dobrze pamiętam. Najbardziej Pana „Sobczoka”, który był postrachem wszystkich dzieci w okolicy. Nie wiem dlaczego, ale wszystkie dzieciaki nim straszono, choć on sam w zasadzie się do nas nawet nie odzywał. Jednak jego wygląd wzbudzał  dziecięce przerażenie, był śniady, niski i krępy. Miał czarną czuprynę przetykaną siwizną, latem chodził boso w wiecznie rozchełstanej koszuli, z której wyłaziły takie czarne kudłate kłaki. I dyszał okrutnie i kasłał. Najczęściej taki dyszący i kaszlący stał przy furtce i spoglądał na drogę, a wtedy żaden dzieciak nie śmiał obok przejść.

Kolejni sąsiedzi to była para staruszków, uprawiająca kawałek ziemi. Płody rolne zwozili do domu wozem zaprzężonym w dwie……..krowy. Nikt inny tak nie robił, wozy ciągnęły konie, albo traktory. Mieszkali w maleńkim, stareńkim domku, który o dziwo stoi do dziś i nadal jest zamieszkany.

Po lewej stronie płota mieszkała siostra mojej babci, która miała męża stolarza. Wujek „Sylwek” był bardzo miłym człowiekiem, babcia często mnie tam do nich zabierała. Uwielbiałam się bawić „ostrzałką” na korbkę stojącą na podwórzu.  Dorośli czasami rozmawiali po niemiecku, podejrzewam, że musieli gadać o czymś, czego ja nie powinnam wiedzieć.

A potem się przeprowadziłam i zamieszkałam między dwoma gospodarzami. Rankiem spać nie dały buczące od świtu dojarki, bo sąsiedzi hodowali spore krowie stada, a mleko trzeba było odstawić do skupu wcześnie.  Potem, jak to w gospodarskim obejściu, ciągle coś warczało, jeździło i buczało. Ciche sąsiedztwo to nie było. Sąsiad po prawej lubił dyscyplinować rodzinę, szczególnie po powrocie z miejscowego sklepu,  głośnymi  przekleństwami, zaś sąsiad po lewej z tego samego powodu i w ten sam sposób dyscyplinował krowy. Widać rodzina sobie nie pozwalała.

Rozdział wiejski zamknął się  dość dawno temu i w sposób dość nagły. Nagle zamieszkałam w WIELKIM MIEŚCIE  i na dodatek od razu bardzo WYSOKO. Na tyle wysoko, że już nie miałam sąsiadów nad sobą. Za to jakie widoki…………..

Sąsiedzi z lewej i prawej w zasadzie byli niezauważalni, za to sąsiad z naprzeciwka dostarczał mi atrakcji niemal codziennie. Mawiał o sobie LITERAT- POETA. Był jedynym mi znanym człowiekiem, którego widywałam dzień w dzień przez 8 lat, a tylko na palcach jednej ręki policzyłabym dni, kiedy mój sąsiad nie wchłonął od samego rana czegoś procentowego. To było widać od razu bo minę miał wtedy marsową i nie witał mnie wylewnym jak zwykle „Witam moją uroczą sąsiadkę” ( czasem uroczą zamieniał na piękną, trefniś jeden). Do sąsiada schodziło się doborowe towarzystwo. Blok na swojej liście mieszkańców miał trochę znanych nazwisk, szczególnie nasze ostatnie piętro, bo oprócz sąsiada literata, kilka mieszkań dalej mieszkał sławny swego czasu tancerz. Miał ślicznego psa w typie wilczura ale o umaszczeniu psa dingo, który nosił imię jednego z cesarzy rzymskich. Właściciel miał zwyczaj rozmawiać ze swoim psem w dość charakterystyczny sposób, co w połączeniu z jego dość nietypowym image ( sąsiada oczywiście, nie psa) wzbudzało powszechne zainteresowanie. No i to towarzystwo dość często „bywało” u sąsiada LITERATA z naprzeciwka. Było głośno, było strasznie, było niebezpiecznie. Bo do mojego sąsiada, szczególnie w późnych godzinach nocnych przychodziły panie, wiadomo jakie. A z nimi różne inne typki. Czasem  przychodzili jacyś panowie, których sąsiad nie wpuszczał, mimo, że był w domu. Niechciani goście wtykali wtedy w dzwonek zapałkę i ten dzwonek tak dzwonił kilka godzin. Czasami ktoś stał pod sąsiadowymi drzwiami i długo łomotał w nie pięściami. Mojego uroczego sąsiada często siły opuszczały tuż przed własnymi drzwiami i zasypiał z błogością ułożywszy głowę na wycieraczce. Moja teściowa widząc, kiedyś sąsiada w ten sposób „odpoczywającego” pod drzwiami zapytała „ dlaczego pan śpi na korytarzu?” na co sąsiad tubalnym głosem odpowiedział „ bo ja lubię korytarz”.

Ekscesów było więcej i czasami martwiłam się, że sąsiad będąc w stanie w jakim bywał zazwyczaj puści z dymem nasz blok, albo wysadzi go w powietrze. Na szczęście tak się nie stało, a ja w międzyczasie się wyprowadziłam.

Bywam w tych okolicach i czasami widuję mojego dawnego sąsiada, który mnie nieodmiennie wita, jak dawniej „Witam moją uroczą sąsiadkę”, obiecywał mi też kilka lat temu swoją książkę z dedykacją, ale jakoś na obietnicach się skończyło.

Najdziwniejsze z tego wszystkiego jest to, że od czasów, kiedy poznałam mojego sąsiada LITERATA minęło już wiele lat, z młodej dziewczyny stałam się już dojrzałą kobietą, a dla sąsiada czas się zatrzymał. Wygląda dokładnie tak samo jak lata temu i ponoć trybu życia też nie zmienił, choć wielu kompanów z ich doborowego towarzystwa pożegnało się już z tym padołem.

Co go tak kurna konserwuje?

Wiem, wiem....odleciały....

Bociany już odleciały i to jest pewne. Może nie wszystkie, bo zawsze jakieś zostaną, chore, słabe, ale reszta pewno już jest w Afryce, albo już niedługo tam dotrze. Wiecie, że bociany, które u nas wychowują młode przylatują do Polski nawet z RPA? To straszny kawał drogi!!! Podobno w ciągu dnia potrafią przelecieć dystans do 250 km, ale ciekawostką jest, że lecąc do nas wiosną potrafią dziennie "machnąć" nawet  500 km, tak im się śpieszy do zakładania gniazd!!!
W tym roku bociany nie miały szczęścia, młode umierały na gniazdach, atakowały je choroby, ponoć to wina mokrej i zimnej wiosny.  Bywały też inne dramaty.
Podczas wakacji odwiedziłam pewną miejscowość na Mazurach gdzie bocianom udało się wychować młode. I to w jakim miejscu!!!! Warunki miały ekstremalne, gniazdo, jak widać jest szczątkowe. Trudno się dziwić, bo boćki zbudowały je w miejscu bardzo niewygodnym, na wąskiej ścianie kościoła. Część gniazda leżała pod murami, widać strącił je wiatr, a może same boćki?  Jednak opatrzność nad nimi czuwała:) Mam nadzieję, że spacerują teraz sobie gdzieś w ciepłej Afryce, a z wiosną znowu powrócą.

A te, które zostały, mam nadzieję, że trafią do jakichś Państwa "Orczyków", jak w Kajtkowych przygodach................