Natchniona

Natchniona opowieściami Kretowatej o sąsiedzkich wyczynach postanowiłam się z Wami podzielić swoją opowieścią o sąsiadach.

Tych pierwszych sąsiadów z dzieciństwa bardzo dobrze pamiętam. Najbardziej Pana „Sobczoka”, który był postrachem wszystkich dzieci w okolicy. Nie wiem dlaczego, ale wszystkie dzieciaki nim straszono, choć on sam w zasadzie się do nas nawet nie odzywał. Jednak jego wygląd wzbudzał  dziecięce przerażenie, był śniady, niski i krępy. Miał czarną czuprynę przetykaną siwizną, latem chodził boso w wiecznie rozchełstanej koszuli, z której wyłaziły takie czarne kudłate kłaki. I dyszał okrutnie i kasłał. Najczęściej taki dyszący i kaszlący stał przy furtce i spoglądał na drogę, a wtedy żaden dzieciak nie śmiał obok przejść.

Kolejni sąsiedzi to była para staruszków, uprawiająca kawałek ziemi. Płody rolne zwozili do domu wozem zaprzężonym w dwie……..krowy. Nikt inny tak nie robił, wozy ciągnęły konie, albo traktory. Mieszkali w maleńkim, stareńkim domku, który o dziwo stoi do dziś i nadal jest zamieszkany.

Po lewej stronie płota mieszkała siostra mojej babci, która miała męża stolarza. Wujek „Sylwek” był bardzo miłym człowiekiem, babcia często mnie tam do nich zabierała. Uwielbiałam się bawić „ostrzałką” na korbkę stojącą na podwórzu.  Dorośli czasami rozmawiali po niemiecku, podejrzewam, że musieli gadać o czymś, czego ja nie powinnam wiedzieć.

A potem się przeprowadziłam i zamieszkałam między dwoma gospodarzami. Rankiem spać nie dały buczące od świtu dojarki, bo sąsiedzi hodowali spore krowie stada, a mleko trzeba było odstawić do skupu wcześnie.  Potem, jak to w gospodarskim obejściu, ciągle coś warczało, jeździło i buczało. Ciche sąsiedztwo to nie było. Sąsiad po prawej lubił dyscyplinować rodzinę, szczególnie po powrocie z miejscowego sklepu,  głośnymi  przekleństwami, zaś sąsiad po lewej z tego samego powodu i w ten sam sposób dyscyplinował krowy. Widać rodzina sobie nie pozwalała.

Rozdział wiejski zamknął się  dość dawno temu i w sposób dość nagły. Nagle zamieszkałam w WIELKIM MIEŚCIE  i na dodatek od razu bardzo WYSOKO. Na tyle wysoko, że już nie miałam sąsiadów nad sobą. Za to jakie widoki…………..

Sąsiedzi z lewej i prawej w zasadzie byli niezauważalni, za to sąsiad z naprzeciwka dostarczał mi atrakcji niemal codziennie. Mawiał o sobie LITERAT- POETA. Był jedynym mi znanym człowiekiem, którego widywałam dzień w dzień przez 8 lat, a tylko na palcach jednej ręki policzyłabym dni, kiedy mój sąsiad nie wchłonął od samego rana czegoś procentowego. To było widać od razu bo minę miał wtedy marsową i nie witał mnie wylewnym jak zwykle „Witam moją uroczą sąsiadkę” ( czasem uroczą zamieniał na piękną, trefniś jeden). Do sąsiada schodziło się doborowe towarzystwo. Blok na swojej liście mieszkańców miał trochę znanych nazwisk, szczególnie nasze ostatnie piętro, bo oprócz sąsiada literata, kilka mieszkań dalej mieszkał sławny swego czasu tancerz. Miał ślicznego psa w typie wilczura ale o umaszczeniu psa dingo, który nosił imię jednego z cesarzy rzymskich. Właściciel miał zwyczaj rozmawiać ze swoim psem w dość charakterystyczny sposób, co w połączeniu z jego dość nietypowym image ( sąsiada oczywiście, nie psa) wzbudzało powszechne zainteresowanie. No i to towarzystwo dość często „bywało” u sąsiada LITERATA z naprzeciwka. Było głośno, było strasznie, było niebezpiecznie. Bo do mojego sąsiada, szczególnie w późnych godzinach nocnych przychodziły panie, wiadomo jakie. A z nimi różne inne typki. Czasem  przychodzili jacyś panowie, których sąsiad nie wpuszczał, mimo, że był w domu. Niechciani goście wtykali wtedy w dzwonek zapałkę i ten dzwonek tak dzwonił kilka godzin. Czasami ktoś stał pod sąsiadowymi drzwiami i długo łomotał w nie pięściami. Mojego uroczego sąsiada często siły opuszczały tuż przed własnymi drzwiami i zasypiał z błogością ułożywszy głowę na wycieraczce. Moja teściowa widząc, kiedyś sąsiada w ten sposób „odpoczywającego” pod drzwiami zapytała „ dlaczego pan śpi na korytarzu?” na co sąsiad tubalnym głosem odpowiedział „ bo ja lubię korytarz”.

Ekscesów było więcej i czasami martwiłam się, że sąsiad będąc w stanie w jakim bywał zazwyczaj puści z dymem nasz blok, albo wysadzi go w powietrze. Na szczęście tak się nie stało, a ja w międzyczasie się wyprowadziłam.

Bywam w tych okolicach i czasami widuję mojego dawnego sąsiada, który mnie nieodmiennie wita, jak dawniej „Witam moją uroczą sąsiadkę”, obiecywał mi też kilka lat temu swoją książkę z dedykacją, ale jakoś na obietnicach się skończyło.

Najdziwniejsze z tego wszystkiego jest to, że od czasów, kiedy poznałam mojego sąsiada LITERATA minęło już wiele lat, z młodej dziewczyny stałam się już dojrzałą kobietą, a dla sąsiada czas się zatrzymał. Wygląda dokładnie tak samo jak lata temu i ponoć trybu życia też nie zmienił, choć wielu kompanów z ich doborowego towarzystwa pożegnało się już z tym padołem.

Co go tak kurna konserwuje?