Żyjemy po to aby pracować, czy pracujemy po to aby żyć?

W zasadzie mam gotową odpowiedź na to pytanie. Oczywiście, pracuję po to aby mieć za, co żyć. Tak było, całe lata, nie mogłam sobie nigdy pozwolić na to, żeby nie pracować. Nie urodziłam się w dobrze sytuowanej rodzinie nie wyszłam też za mąż za bogatego człowieka. Żadna babka ani ciotka nie zostawiły  żadnego spadku dla mnie i wygląda na to, że już nikt nie zostawi. Nie mam też smykałki do interesów, lawirowania i ślizgania się na grzbietach innych. Wszystko do czego doszłam to wynik uporu, pracowitości, skrupulatności, kreatywności i zaangażowania. Ot taki wół roboczy.

Lubiłam moją pracę, ba były okresy, że ją nawet „kochałam”. Poważnie!!! Wu czasami żartobliwie pytał, czy ty wyszłaś za mąż za mnie, czy za pracę? Miałam jednak ten komfort, że po wejściu w progi domu mogłam do dnia następnego nie myśleć o tym, co zostawiłam w pracy. W trakcie urlopu nie byłam bombardowana dziesiątkami telefonów i nie musiałam zdalnie podejmować decyzji. W czasie po pracy mogłam się skupić na rodzinie, miałam czas dla przyjaciół, czytanie, odpoczynek. Myśli o pracy nie dominowały wszystkich innych myśli.

A teraz się wszystko zmieniło. Dzień pracy w zasadzie trwa 24 godziny, bo nawet w śnie prześladują mnie problemy, które piętrzą się każdego dnia. Nawet jeśli jeden problem zostanie załatwiony to natychmiast pojawiają się kolejne, jak diabły z pudełka. Jeśli sprostam jednemu zadaniu to obmyśla się kolejne i nie czkając na ich realizację szykuje już następne.

Czuję, że tracę poczucie rzeczywistości, moja  głowa trybi nieustannie. Oglądając film łapię się na tym, że nie wiem, jaka jest fabuła, za to już kiełkują kolejne pomysły na rozwiązanie problemów służbowych.

Wracam do domu, ale nie pamiętam ani metra drogi, którą przebyłam, bo myśli zajęte były w tym czasie pracą. Przestało mnie cieszyć cokolwiek, jeszcze się zmuszam, jeszcze dłubię coś czasami, upiekę chleb, zrobię parę fotek, pokręcę się po domu usiłując zostawić w nim ślady kobiecej ręki, ale nawet wtedy myśli krążą, wokół spraw, które powinnam zostawić za drzwiami. Na dekupki patrzę z niemocą, na hafty wstążeczkowe z przerażeniem, znajomych mieszkających blok dalej nie widziałam od kilku tygodni, organizm zaczyna wysyłać niepokojące znaki ostrzegawcze.....

Wiem, że w najbliższej przyszłości nie będzie lepiej, ba, mam zapewnienie i obietnicę, że będzie gorzej, trzeba zewrzeć szyki, być na jeszcze większych obrotach, oddechu nie będzie…….

Czy to znaczy, że powinnam zacząć myśleć inaczej?

Czy jeśli wmówię sobie, że praca jest treścią życia będzie lepiej?