Jak już wczoraj
pisałam, wielkie TADAM na otwarcie sezonu, odbyło się z przygodą elektryczną.
Całe szczęście, że gładko poszło i sobotę można było przeznaczyć na bardziej konstruktywne działania.
Wiedziałam, że to będzie orka do późnej nocy z maleńkimi przerwami na posiłek i kawkę.
Pogoda była, jak na zamówienie, cieplutko, bez wiatru, wprost idealna.
Uroiłam sobie tą grządkę permakulturową i nią miałam się zajmować w pierwszej kolejności. Ale, jak to w życiu bywa, plany uległy zmianie. I to już podczas picia porannej kawy na schodkach tarasu ( ulubione miejsce). Pijąc tą kawę mój wzrok przyciągnęły zeschłe badyle i opadłe z hortensji pnącej liście pod jedną ze ścian tarasu. W szale nasadzeń z lat ubiegłych w miejsce pod tarasową ścianę odgrodzoną od ścieżki kamieniami, nawtykałam niezliczone ilości kwiatów, które ani ładne, ani atrakcyjne, bo za gęsto i za dużo. Po przekwitnięciu zostawały badyle i miejsce to raziło takim ogródkowym bałaganem.
Uznałam, że dobrze byłoby wykopać te kwiaty i uporządkować jakoś miejsce, łącznie z ruszeniem kamieni, które mocno w grunt wlazły i zarosły już trawą.
Już sama próba wbicia szpadla w to miejsce uzmysłowiła mi, że zadanie będzie trudne, bo gąszcz korzeni był twardy jak skała. Wymyśliłam, więc co innego. To, co dałam radę wykopałam, na resztę machnęłam ręką. Wszystko przykryłam agrowłókniną. Posadziłam dwa różaneczniki, resztę zasypałam grubo korą. Przy kamieniach posadziłam lawendę. Uznałam, że teraz wygląda to o wiele porządniej, choć może za bardzo porządnie. Lawenda się jednak rozrośnie, różaneczniki też i pod ścianą będzie zielono.
To był pierwszy zryw, który od razu odczułam w krzyżu. Potem zabrałam się do grządki.
Wybrałam jedyne na razie miejsce, gdzie jest trochę słońca przez kilka godzin. Zupełnie nie miałam głowy do fotek, więc nie ma dokumentacji fotograficznej. Na grządkę też mi zeszło trochę czasu. Zaczęłam od rozłożenia kartonów, potem za zwożenie liści. Musiałam się po nie udać na sąsiednie, puste działki, bo u mnie nie ma drzew liściastych. Zwoziłam i zwoziłam, aż kartony pokryły się 20 cm pierzynką. Plecy łupały coraz bardziej, ale jeszcze trzeba było szukać krowich placków. ruszyłam z taczką na łąkę. Jakoś ubogą w placki. Tylko pół taczki. Trudno, przewidziałam to i byłam przygotowana. Miałam jako alternatywę 10 litrów suszonego bydlęcego nawozu z marketu ogrodniczego - taka pachnąca oborą sieczka. Rozsiałam na liściach, dodatkowo dałam dolomitu. Zostało mi pokrycie tak przygotowanej grządki kompostem. I to dopiero jest ciężka sprawa. Kompost ubity, taczki ciężkie, ale trudno. Wymyśliłam to trzeba wykonać.
Całość na razie nie wygląda atrakcyjnie, ale czy może wyglądać atrakcyjnie kupa liści z krowimi kupami pokryta kompostem? Grunt, żeby spełniła swoją rolę, czyli posadzone tam dynie, cukinie, kabaczki ładnie rosły.
Grządkę przytuliłam do płotu, więc pod nim będzie rosła fasola tyczkowa, żeby miała na co się wspinać i tykwy, które też lubią się piąć.
W przerwach oswajałam całkiem sympatycznego kotka sąsiadów, który przyszedł się przywitać i napełnić brzuszek. A miał, co napełniać, bo był chudziutki, jak karteczka. Jedzenie pochłaniał w mgnieniu oka i choć troszkę bał się Mopa to jednak głód był silniejszy. Drugiego dnia już jedli wspólnie, każdy ze swojego talerzyka. Kotek regularnie przychodził, co kilka godzin i dopominał się jedzenia ocieraniem o nogi i pomiaukiwaniem.
Mopek był bardzo zazdrosny, ale jednocześnie zafascynowany kotkiem. Przypuszczam, że latem będą już w takiej komitywie, że będą razem spać na tarasowym fotelu.
Wieczorem ledwo żywa powędrowałam do sąsiadów spłukać z siebie znój całego dnia, bo choć dzień był piękny to jednak na prysznic ogrodowy jeszcze za wcześnie.
Nie byłam już w stanie skorzystać z sąsiadowego zaproszenia do ogniska, marzyłam, aby tylko położyć głowę na poduszkę.
W czasie, kiedy ja zmywałam kurz bitewny z ciała, Wu przez nieuwagę strącił z półki duży, kamionkowy garnek, który spadł w jedyne puste miejsce na stole. Całe szczęście, bo leżały tam, moje okulary, sztuk dwie, smarkfon, lapcio. Ciarki mi przeszły po plecach na myśl o szkodach...
A jeszcze w tzw.międzyczasie, żeby nie było nudno zepsuły się drzwi, zawias wykrzywił i drzwi smętnie zwisły na dwóch pozostałych. Trzeba je było zdjąć i naprawić, ale cholery są tak ciężkie, że o ile zdjąć może je jeden chłop, to do założenia jest potrzebnych trzech. Ja odmówiłam dźwigania tego ciężaru, bo po ekscesach z kamieniami, taczkami na grządkę myślałam, że wyląduję na ortopedii.
Nie ma, to, jak pomoc sąsiedzka, która się znalazła w postaci dwóch silnych i drzwi, choć z trudem zostały umocowane na swoim miejscu.
Spałam jak kłoda, ale budził mnie co jakiś czas mój własny głos "o jezu", "o matko", "ała". Każda próba zmiany pozycji wywoływała falę bólu. Wyłażenie z łóżka rankiem odbyło się na czworakach.
Na zakwasy najlepsza jest kolejna pora zakwasów, więc stękając i pojękując po śniadanku, które zrobił również stękający Wu, poszłam znowu do ogrodu, tym razem usuwać igliwie, którym przykryte jest wszystko. Nawet tulipanki o ładnych, pasiastych listkach.
Psu obiecałam spacer nad jeziorko, który odbył się z niejakim trudem, ale obietnic łamać nie wolno.
Na jeziorze ruch jeszcze niewielki, perkozy tylko flirtują pokrzykując. Zeszłoroczne gniazdka w trzcinach nadal puste. Większy rwetes jest u mnie w lesie. Rankiem i wieczorem ptaki dają niesamowite koncerty, szczególnie kos jest głośny. No i żurawie, gdzieś zza drzew krzyczą, a czasem latają na chałupką i się wydzierają.
To były dwa dni dobrze spożytkowane. Konkretna robota, konkretny efekt, konkretne konsekwencje.
Grządki u sąsiada nie dałam rady przygotować, ale spoko, jest jeszcze czas.
Na ten tydzień zapowiada się bardzo marna pogoda i tak nasiona by siedziały w ziemi.
.jpg)
