Panieński pokoik

Niby nie taki duży, wydawało się, że jeden dzień i będzie po remociku. Guzik prawda, trzy bite dni zajęło nam doprowadzenie pokoju do użyteczności i jeszcze pewnie troche czasu zajmie zanim pojawi się w nim wszystko, co pojawić się ma. Ściany krzywe, wwiercenie się w ścianę nośną wymagało wiertła udarowego i wielkiej cierpliwości Wu. Nie przytoczę epitetów, którymi owa ściana została obrzucona, ale koniec końców nowe listwy zostały zamontowane, parapecik też, a ściany, choć nie mają koloru, który mieć powinny nie bez trudu zostały pomalowane warstwami dwiema, bo uporczywie poprzedni kolor wyłaził i wyłaził spod spodu. Pokoik zyskał nazwę "panieńskiego", bo który chłop chciałby zamieszkać w otoczeniu tych wszytskich babskich durnostrojek, narzutek patchworkowych i innych przydasi.

Upakowałam tu swój zbiór lalek, walizek, maszyny 100-letniej, dzbanków przwleczonych z pchlich targów i obśrupanego krzesła, które po wstępnym odarciu z farby pozostało w stanie takim, jak widać, ale mnie ten stan się podoba.

Pozostały jeszcze do zawieszenia obrazki, pastele Hanczyne i te śliczne grafiki, które kiedyś zjawiły się jako prazent od zaprzyjaźnionego internetowo Papcia Chmiela. Mają bardzo dziwne wymiary i nijak nie pasują do statdardowych ramek ze sklepu.

 Tylko jedną udało się wpasowć w gotowca.

Ruszyłam też dziś na poszukiwania "czegoś", co dodatkowo pozwoli mi na dokomponowanie wystroju. A co upolowałam? Fajny kawałek materiału, pasujący kolorystycznie do pokoju, powstanie z niego "coś", może poduchy? Może serducha?

 Dwie piękne zazdrostki, haftowane na cieniusienikim batyście, zawisną pewnie w kuchni.

W czasie, kiedy ja zmagałam się z remontem i nie miałam nawet czasu do Was zajrzeć w Pastelowym Kurniku działy się rzeczy bardzo ważne. Wiecie takiego zrywu dobrych dusz i dobrych serc to ze świecą szukać. Mokro mi w oczach na samą myśl. Dziewczyny planują akcję powtórzyć w marcu, z pewnością będę Was gorąco zachęcać do wzięcia w niej udziału. Już w głowie mi się roją pomysły na fanty, które będzie można licytować, a wszystko to na rzecz zwierzyńca u Ori. Ktoś nie zna Ori? Koniecznie musi poznać i zobaczyć, co ta dziewczyna robi dla potrzebujących zwierzaków. Opisuje też na blogu bezmiar okrucieństwa, które dotyka te biedne stworzenia.

Kiedy patrzę na mojego gluta, rozpieszczonego i kochanego, nie mogę zrozumieć,dlaczego stworzenie ludzkie potrafi tak strasznie, tak okrutnie traktować zwierzęta, ajk to Ori opisuje. A pomysł Hany i Miki pozwoli choć na jakiś czas zapełnić ich puste miseczki, albo podać konieczne leki.

Pozdrawiam Was serdecznie, witam nowych obserwatorów i udaję się do .......chyba dziś maszyna pójdzie w ruch. Będą się serca tworzć. Wiecie, jakie to przyjemne uczucie, kiedy calutki dzień macie dla siebie? U mnie to bardzo rzadkie zjawisko, więc dziś chce się tym czasem nasycić. Buziaczki dla Wszystkich:))