Taki urok jesiennego poranka

Nadchodzi, niestety, taki czas, że trzeba się udać ten ostatni raz w sezonie do Kaczorówki. Robię to zawsze z  żalem, bo muszę ją pożegnać na prawie 7 miesięcy. Żałuję, że nie mamy tu klimatu śródziemnomorskiego, albo, że nie stać mnie na postawienie domku całorocznego. Jedziemy więc i znosimy te klamoty, których nazwoziliśmy do Kaczorówki już sporo. Upychamy, gdzie się da te wszystkie balie, wiadra, miski, krzesła, hamaki, stoły i stołki, donice, węże ogrodowe i taczki. Trzeba koniecznie zbudować drewutnię, bo to noszenie i chowanie mnie zwyczajnie wkurza.
Wyjechaliśmy wczoraj rano, ale nie tak wcześnie, jak bym chciała, bo zwyczajnie musiałam odespać cały tydzień.
Warszawa była spowita mgłą, która jeszcze zrobiła się gęstsza, jak wyjechaliśmy za Zegrze. Jesień jest piękna, nie mogłam się napatrzeć na kolory, w które ubiera drzewa. Po drodze wyłaniały się z tej mgły i całe aż świeciły kolorami.
Sami zobaczcie (zdjęcia robione przez szybę samochodu)

W Kaczorówce nie byłam miesiąc. Co zastałam? Kaczorówkę zasłaną igłami.......igły, igły, iły. tony igieł. Dywan z igieł. Było grabienia i palenia na kilka godzin. Do samego zmroku, a i tak nie wszystko zgrabione. Siłka za darmo:) Grabimy te igły, tam, gdzie mamy już posadzone rośliny, żeby kwaśny, iglany odczyn nie zabił.
Trzeba koniecznie zlikwidować część drzew i uzupełnić ich brak drzewami liściastymi. Uwielbiam, jak jesienią rozświetlają otoczenie. Dęby płoną czerwienią, a klony i brzozy "świecą", jak żarówki.

Iglaste drzewa nie dają tego spektaklu kolorów. Z działki mam doskonały widok na całą wieś i widzę, jak pięknie złocą się stare klony.

A nasza droga dojazdowa do wsi? Zobaczcie sami...........

Nie mieliśmy zbyt dużo czasu, więc zaliczyliśmy szybki spacer nad jezioro, puste i ciche. Woda w kąpielisku już brunatna, butwieją tam opadłe liście. Widziałam na niebie odlatujące klucze żurawi ..... to już jesień.......nieodwołalnie, choć do 22- giej można było siedzieć na tarasie w koszulkach na krótki rękaw. Czasem latem tak się nie da.
W lesie nie ma ani jednego grzyba. Żadnego, nawet tych "psich", panuje okrutna susza. Jeszcze nie widziałam takiej grzybiej posuchy. O tej porze las aż kipiał grzybowym wysypem. Były takie lata, że nogi się nie dało postawić, żeby nie nadepnąć na grzyba. W tym roku nie ma nic.
A chałupka też się pyszni kolorami. Zdjęcie marne jakieś, ale w naturze ładnie to wygląda.

To, co? Do zobaczenia chałupeczko w kwietniu..........Będziemy tęsknić, bardzo.......