W stronę Mazur...

Jeśli nie na Mazury to chociaż w stronę Mazur. Bo tęskno już okrutnie, a w szczególności, kiedy człek zobaczy takie lazurowe niebo za oknem i słonko świecące radośnie, jak dziś. Nie chce się siedzieć w murach, albo dreptać parkowymi alejkami. Szczególnie, że zafajdane przez wrony tak, jak i każda ławeczka, że nawet cupnąć choć na chwilkę się nie da.
Wstajemy, pijemy kawkę i ruszamy, bo i Madzia lada moment się zatka, więc trzeba jej po cylindrach trochę dać. Taki jej urok, choć raczej nie urok tylko francuskie, technologiczne rozwiązanie zwane filtrem cząsteczek stałych. Zmora dla tych, co nie ruszają w dłuższe trasy. Może się skończyć naprawą za kilka tysięcy złotych, a tego Mnemo baaaardzo nie chce, oj nie chce.
Wu zaordynował tym razem, jedziemy do Serocka, bo to w stronę Mazur. Setki razy przejeżdżaliśmy przez tą mieścinkę, ale ani razu się tam nie zatrzymaliśmy, aż do dziś.
A mieścinka ładna, a jeszcze ładniejsze ma tereny rekreacyjne na Narwią. O tej porze roku puste raczej, choć kilku spacerowiczów spotkaliśmy.
Było słonecznie, powietrze wiosenne prawie, choć oznak wiosny nie spotkaliśmy jeszcze żadnych, ale sama bliskość wody i zacumowanych łódeczek mazurskie klimaty bardzo przypominała.

Moim zdaniem kot też wyszedł na wiosenny rekonesans, siedział przed bramą i mrużył oczy w słońcu. Wyraźnie korzystał z przepięknej pogody.

A po powrocie szybki obiadek, nasza najulubieńsza, mało pracochłonna zapiekanka ziemniaczana.
A jaka pyszna, a jak syci, a ile ma kalorii!!!! Ale to nic... niech sobie ma:)

A teraz Mnemo z pełnym brzuszkiem się leni:)