A w niedzielę

Chciałoby się nadrobić cały tydzień, który zwyczajowo wygląda tak: do huty, z huty, jakieś zakupy, jeść, odpocząć, spać.
Sobota wiadomo, pospać, zrobić większe zakupy, coś ugotować, uprać, spać.
No i nadchodzi w końcu ta  niedziela, na którą czeka się tyle dni. I też okazuje się, że mija zbyt szybko i z wielkich planów realizuje się niewiele.

Odwiedziłam Pysię, rośnie, jak na drożdżach, fajna dziewuszka. Zabrałam ze sobą Mopka, żeby go wyspacerować na ścieżkach, gdzie nie sypie się solą. Biedny cierpi na spacerach, wszystkie chodniki w pobliżu sypane, a Mopcia bolą łapeczki. Spacer to taki taniec św. Wita, podnosi raz jedną łapeczkę, raz drugą, a to tylną, a to przednią. Butów nie ma i chyba by nie umiał w nich chodzić.

Zaraz za osiedlem, gdzie mieszka Pysia jest kawałek nieużytków, pewno za jakiś czas tam powstanie osiedle. Na razie to raj dla dzików, podchodzą nawet pod okna bloków i plądrują nasadzenia. Nikogo nie dziwi stado dzików na głównych ulicach tej dzielnicy. Dziki przychodzą i wyjadają z koszy, ryją w trawnikach. Nie są agresywne, ale spotkanie z takim stadem różnie się może skończyć.
Cisza, spokój, idziemy sobie, w końcu Mopek nie podryguje, tej drogi nikt niczym nie sypie.

Nagle przez drogę przelatuje dzik, jeden tylko, taki brązowo-rudy. Zniknął w krzakach po drugej stronie ścieżki.
Nie miałam ze sobą aparatu, więc tylko podeszłam troszkę bliżej i telefonem zrobiłam zdjęcie, bo świniak stanął sobie w krzakach i czekał.

No i już było po spacerze. Nie będę ryzykować. Kto wie, czy on tam tylko jeden był. One raczej biegają całym stadem.

Mopek spacery lubi, ale nie gardzi też wygodnym, bardzo wygodnym spędzaniem czasu w piernatach. Własny koszyczek już dawno omija szerokim łukiem. Woli uwite własnymi łapeczkami stanowiska.
Koc ułożony w kostkę na kanapie potrafi przerobić na wygodną budkę. Tak się będzie mościł i gramolił, aż w końcu uzna, że jest wystarczająco wygodna i zaciszna.

Jednego miejsca nie zagrzewa długo, ciągle szuka nowych rozwiązań. Im więcej poduszek tym lepiej. Anektuje, co lepsze stanowiska, zwyczajowo ten kącik kanapy należy do mnie. Wystarczy na chwilę tylko wstać, a Mopek już się tam instaluje.

Mała drzemka i zmiana.
Teraz wygodnie trzeba umieścić łebek, bo pańcia się krząta, coś w kuchni robi, może zawoła na jedzonko?

Mopek czuwa, a pańcia szykuje niedzielny obiad. Zainspirowana rosołem Amelii, dosypałam do swojego suszonej mazurskiej pokrzywy i tytułem eksperymentu dodałam kilka listków młodej brzozy, które onegdaj ususzyłam.
Rosół wyszedł bardzo dobry.To też zasługa tego, że zmieniłam recepturę.
Z samego kurczka jest mdły. Szczególnie, jak ten kurczak jest z marketu. Ja już takich nie kupuję. Szukam u siebie na bazarze zagrodowego, do tego z zagrodowej kaczki skrzydełko i coś tam z gąski i rosół wychodzi bardzo smaczny. Oczywiście musi się długo i wolno pyrkotać bez przykrycia. Często dla skarowania dolewam zimnej wody. Nie można zapomnieć o dodaniu przypalonej na gazie całej cebuli. jeszcze lepiej, jak można przypalić taką cebule na rozgrzanej kuchni węglowej. Ja dodaję jeszcze troszeczkę imbiru, plasterek dosłownie.

Taki esencjonalny i pachnący rosół świetnie rozgrzewa po zimowych spacerach.
Spacer, obiad, jakieś prasownaie ciuchów do huty i niedziela prawie umknęła. To niesprawiedliwe.
Nawet sobie nie pomalowałam:(
Chyba, że teraz zacznę, ale nie będzie to kapliczka. Patrzę od kilku dni na cynkowę konewkę. chyba się za nią zabiorę.
Miłego wieczoru zatem. Odpoczywajcie niedzielnie.