Chciałam donieść....

że idzie jesień.......Już widać, już czuć. Jezioro spokojne i ciche, bujna dotąd zieleń jakoś ściemniała, zszarzała i oklapła. Do karmnika  nie przychodzą dzwońce ani sójki, zostały tylko sikorki i dzięcioły. Te z banerka to fotki sprzed tygodnia. Pojawiła się za to wiewiórka, szkoda, że nie miałam aparatu przy porannej kawie w ogródku, bo zwiedzała dach chałupki (najpierw kowalik teraz ta ) i tak ciekawsko na nas z góry spoglądała. To chyba ona wyniosła z karmnika żołędzie, ale nie przyłapałam na gorącym uczynku. Noce są czarne jak smoła i zimne, jak diabli, a ranki skąpane w rosie. Jest jej tak dużo, że rankiem kapie z drzew niczym deszcz. Do południa bez gumiaków nie da rady wyjść z domu. Zaczyna się jesienny spektakl, rozpięte pajęczyny pokryte rosą wyglądają, jak drogocenna materia. Brzozy zaczynają gubić listki, a wrzosy o dziwo już przekwitają. Słoneczniki pełne ziaren wystawiają się na pożarcie ptakom, a dzikie róże aż kipią od czerwieni owoców.To wszystko oznacza, że nadchodzi czas pożegnania się na kilka miesięcy z Mazurami. Trudno będzie, oj trudno to znieść. Całe szczęście, że mamy tysiące zdjęć, będzie, co wspominać:))
Kormoranów gonić nie będę, ale jak nie zapodać Szczepanika na taką okoliczność?

Jak nie zrobić parę wianków, tych ostatnich, jesiennych?

P.S.
Ale życie na wsi toczy się dalej swoim rytmem, niezmiennym, ktoś komuś ukradł samochód w sąsiedniej wsi i rozbił na drodze, ktoś inny rozbił inny samochód, co akurat  nie jest taką znowu dużą stratą, bo jak się jeździ bez prawka i na dwóch gazach ......dobrze, że choć swój......czyli "na wsi" bez zmian, to tylko w przyrodzie zmiany zachodzą.......