PRLowska propaganda

Jutro wypada 32 rocznica stanu wojennego. Wiele z nas pamięta ten dzień, kiedy wszystkim znany generał obwieścił ten fakt tonem poważnym, skupionym i zatroskanym.
Ja też pamiętam. Nie byłam jeszcze wtedy pełnoletnia, ale na tyle dorosła, że doskonale wszystko rozumiałam i byłam bardzo podekscytowana. W domu było trochę zamieszania i strachu o mobilizację, bo brat był już dorosły. Pierwszy raz w życiu widziałam wtedy opancerzone samochody i czołgi, które późną nocą, ogromną kawalkadą przejeżdżały przez uśpioną wieś. Ojciec po cichu słuchał radia Wolna Europa i klął na te "czerwone mendy".
A potem nastały, kolejki, kartki żywnościowe i wyczekiwanie, aż "to się skończy". Kiedy stan wojenny dobiegł kresu byłam już pełnoletnia.
Na wsi nie było w zasadzie widać nic szczególnego, ot czasami patrole po godzinie policyjnej, Nie słyszałam o żadnych drastycznych przypadkach, czy poważnych restrykcjach. to co działo się w miastach, czyli zdecydowanie niebezpieczniej to już znam z opowieści teściowej i Wu.
Dziś przy okazji świątecznych porządków znalazłam PRLowskie bibuły, które władza rozrzucała w Warszawie. Widać tam datę 1985 rok, a to już czasy, kiedy odwiedzałam często Warszawę i pamiętam ją z tego czasu.
Zobaczcie, jak władza próbowała przedstawić ludowi Wałęsę, ciekawe czy autor tej ulotki rumieni się dziś na wspomnienie tego, co tam na niej narysował.

Dziś mamy wolną Polskę, wolny rynek, demokrację. Borykamy się z wieloma problemami, szczególnie młodzi ludzie w pogoni za karierą czy choćby zwykłym zarabianiem na życie, często "nie mają" czasu na zakładanie rodziny, dzieci rodzi się coraz mniej z obawy o możliwość ich wychowania i zapewnienia bytu. Co rusz wybuchają nowe afery i aferki z udziałem ludzi na wysokich, prominentnych stanowiskach. Właśnie dziś obwieścili, że prawo jazdy, które lat temu "dzieścia" dostałam bezterminowo za lat 15 będzie podlegało wymianie, za opłatą oczywiście i na dodatek zostanę paddana badaniom, czy nie zramolałam doszczętnie i czy aby na pewno mogę w dalszym ciągu siadać za kółkiem.
Jak tak patrzę na to wszystko wokół to się zastanawiam, czy wtedy 13 grudnia 1981 roku i przez kolejne lata, kiedy naród "wywalczał" sobie tę wolność spodziewał się, że ta wolność tak będzie wyglądała?

Nie żebym tęskniła do tamtych czasów o nie, jeszcze pamiętam, jak choćby taki SOKista, pan i władca dworców kolejowych, na dworcu w Kaliszu groził mi, że jak jeszcze raz mnie "zobaczy w tych portkach moro na dupie to albo polecę z gołą dupą do chałupy, albo wpierdol dostanę" i nic mu za taką odzywkę, ale to absolutnie nic nie groziło.
Jednak patrząc, co się dzieje na scenie politycznej, jaki styl tam niektórzy reprezentują ciśnie mi się pytanie na usta, czy ta nasza biało- czerwona naprawdę tak musi wyglądać?