Jak się Mnemo poddała dyscyplinie

I to od samego rana.
Wstała ani wcześnie, ani późno, w sam raz na niedzielny poranek. Wypiła kawusię i stwierdziła, że zupełnie inaczej niż zwykle nie włączy na dzień dobry kompa. Taka samodyscyplina.
 Potem karnie poszła z psiną na spacerek, choć dzionek pożal się bosze, chmurny, mglisty i zgniły. Wcale nie zimowy. Wrony i kawki smętnie grzebały w trawniku poszukując śniadania, a nieliczni ludzie pośpiesznie przemykali przez park. Cicho i pusto. Widać inni odsypiali sobotnie szaleństwa.
I tak po powrocie Mnemo sobie pomyślała, że czas niedzielny należy spędzić zbożnie, czyli niezbyt pracowicie, a raczej przyjemnie. Zaczęła od odwiedzenia przyszłej mamusi, co to już za chwileczkę uda się na porodówkę. Ulice były cudownie puste, tak to by się chciało jeździć codziennie. Pewnie wszyscy udali się na zakupy do tych wszystkich ogromniastych sklepów z ogromniastymi tłumami i ogromniastym hałasem. Jak to dobrze, że Mnemo tam nie pojedzie, bo w tym roku postanowiła sobie tego koszmaru oszczędzić. Jeszcze troszkę pomniejszych sklepików w okolicy zostało. Przyszła mamusia dostała w prezencie pastelowe cytrynki i Mnemo urosła wszerz i w górę ( z dumy),  kiedy musiała tłumaczyć, że to nie jest zdjęcie cytrynek tylko własnoręcznie namalowany obrazek. Przyszła mama jest młodą osobą, wzrok ma dobry, ale przyglądała się łącznie z przyszłym tatą obrazkowi pod światło, i z tej i z tamtej. Mnemo musiała zaklinać się, że to nie zdjęcie. A może chcieli mi przyjemność sprawić, choć oczywiście nic nie wiedzieli, że Mnemo teraz ma pastelkowego fioła.
A po powrocie, przemyślawszy rzecz podczas jazdy, Mnemo raz na zawsze pozbyła się ciuchów za małych, które to wredne krasnale z zaciętością zwężają i zwężają. Idąc za ciosem rozstała się także z kilkoma parami butów, kurtek i płaszczy. Ach, jak to błogi stan, tak bez stresu i żalu pozbywać się za małych szmat. A było tego sporo, 120 litrowy wór ciuchów, i torba podróżna (podarta) butów. Zaraz luźniej w szafach!!!!
Mnemo trochę była ciekawa, co tam się w blogosferze dzieje, ale dzielnie powstrzymywała wskazujący palec od zrobienia "klik". Dobrze się złożyło, bo pokusa była duża, ale trafił się gość najpierw jeden, tego Mnemo napasła sernikiem ( bo kupiła), a potem drugi, który dostał obiad ( ten już ugotowała). Trwając w swoim rannym postanowieniu Mnemo zasiadła do pastelek, znowu bez światła dziennego, ale nawet z rana było tak chmurno, że trza było ogarki zapalić. I tak sobie, rysowała, malowała, rysowała, aż narysowała........

I dopiero wtedy uznała, że dyscypliny dość, paluszek wskazujący zrobił "klik" i oto jest i prezentuje dzisiejsze zmagania z pastelkami...........

A teraz idzie radośnie pobuszować po Waszych blogach:)