Co ludzie powiedzą...

Kiedyś to stwierdzenie wypowiedziane np. przez mamę powodowało u mnie wyrzuty sumienia. No tak,  przecież to wstyd się dziwacznie ubrać, nosić fryzury inne niż większość koleżanek z sąsiedztwa, czytać książki na dachu kurnika (toples), bo tam dobrze słoneczko przygrzewa, nie wyjść za mąż zaraz po maturze, prowadzać na wsi  psa na smyczy na spacery. Szczytem ekstrawagancji było noszenie kilkumiesięcznego dziecka w nosidełku na brzuchu, kiedy wszyscy w tym czasie wozili swoje pociechy w spacerówkach. "Co ludzie powiedzą, przecież mu kręgosłup skrzywisz, do wózka włóż", " co ludzie powiedzą w niedzielę pranie wieszasz" i tak ciągle.  Wieki jednak minęły od tych czasów, maminego gderania nie słuchałam od dawna i z biegiem lat, coraz mniej mnie obchodziło, "co ludzie powiedzą". Kiedyś tam, nie pamiętam kiedy, nagle  uzmysłowiłam sobie, że guzik mnie to obchodzi, co ludzie powiedzą, poczułam się nagle taka wolna, taka nieskrępowana.
Wiecie mimo, że stara baba ze mnie, dzisiaj czuję się młodziej niż wtedy, kiedy miałam te 20 lat. No tak! Ubieram się, jak chcę, jem, co chcę, śpię do południa ( jak mogę) i siedzę do nocy, jak mi się podoba. Na Mazurach wkładam portki klauna, kapelusz i idę na spacer, kąpię się w balii na trawniku, śpiewam na całe gardło przy ognisku, " Już mi niosą suknię z weloooooooooooonem"...i jest mi dobrze. Nie martwię się też opowieściami miejscowych, przekazywanych z chichotem zaprzyjaźnionemu Wieśniakowi Milkliwemu, jakoby widziano mnie kąpiącą się nago w jeziorze. Nawet jeśli tak to, co takiego? Obscenicznie i przy ludziach tego nie robię, ale jak się oprzeć i nie wykapać na golasa, kiedy o wschodzie słońca jest plus 20 na dworze, a człowiek wybrał się na spacer bez "kiempielówek", jak to mówi taki jeden malec, któremu po kąpieli w jeziorze wyłazi " kacza skórka"? Ciekawe, gdzie ten podglądacz siedział, że go nie dojrzałam:)

Nie krepuję się również tańczyć boso z radości w trawie po burzy, bo przecież " taka piękna burza była, a teraz taka piękna tęcza nad domkiem"!!!!

Teraz, kiedy jestem w końcu" młoda" mogę pozwolić sobie na swobodne i radosne spędzanie czasu. Ulubioną zabawą w naszej ostoi jest zabawa z aparatami. Pomysły zjawiają się nagle, rekwizytem jest cokolwiek na przykład czajnik albo mkorzeń i zaczyna się "sesja". Swego czasu bardzo nas bawił  "teatr cieni". Zapewne ktoś patrzący z boku stukał się palcem w czoło i dziwił, co ta baba wyrabia na tym tarasie? A ja tylko spędzam kreatywnie i wesoło czas.

Jak doczekam się wnuków będę im miała co opowiadać i te opowieści popierać dowodami.
Już siebie widzę, jak siedzę z wnusiami na kolanach i opowiadam " a tu babcia z dziadkiem się wygłupiają na tarasie"......