Pierwszy dzień wakacji

Pierwszy dzień zeszłorocznych wakacji Mazury powitały nas zgniłą pogodą. No ładnie, pomyślałam sobie, ale się zaczynają wakacje. Stałam tak na tarasie i patrzyłam na kapiący kapuśniak, wyglądając jakiejś niebieskiej dziury w niebie. Nagle na horyzoncie pojawił się Lemur i machając radośnie łapkami na przywitanie oświadczył, że jedziemy na festyn. Na festyn? Popatrzyliśmy na niego, jak na wariata. Przecież pada!!! Ale zanim dojedziemy przestanie, odparł Lemur i zarządził zbiórkę. Uzbrojeni w parasole i kwaśne miny pojechaliśmy slalomem za całą ferajną drogą przez las, całych 11 kilometrów, unikając urwania zawieszania na dziurach wielkości stołu.
Okazało się, że Lemur, znawcą pogody jest, bo nim dojechaliśmy, ciurkanie z nieba zanikło i nieśmiało rozbłysło słoneczko.
Festyn, jak festyn. Scena, na scenie wierszyki, piosenki, monologi. Ludziska siedzą, jedzą, piją piwko,krążą to tu, to tam. Poszłam i ja do budki z żarełkiem i zaordynowałam sobie pajdę chleba ze smalcem i ogórkiem małosolnym. Uzbrojona w ogórka małosolnego w jednym ręku, w pajdę chleba w drugim, zobaczyłam, jak nad łączkę nadlatuje paralotnia. Naród rzucił się do oglądania tego fruwającego cuda. Podeszliśmy i my popatrzeć. Okazało się, że na przejażdżkę tym podniebnym rydwanem nabrał ochoty ksiądz proboszcz. Wgapieni w znikającego na nieboskłonie księdza,  usłyszeliśmy radosną muzykę dobiegającą z "parkietu". O, o!! Skończyła się część artystyczna, będą tańce!!! O, nawet już pierwszy tancerz, solo na parkiecie jest.
Tancerz był boski. W rytmy wczuwał się całym ciałem, przeżywał poszczególne takty i czasem zastygał w oczekiwaniu na szczególny akord. Dla podkreślenia tej oniemiającej choreografii tancerz zzuł obuwie i całość odtańczył w samych skarpetkach. Białych oczywiście. 

No, pomyślałam sobie, tak rozpoczęty wieczór musi się udać:))